![\"\"](\"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/08\/art81-300x198.jpg\")
Nie mo\u017cna przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie obok ewangelicznej sceny przedstawiaj\u0105cej rozmow\u0119 Chrystusa z\u00a0pogank\u0105. Trudno nam \u00a0zrozumie\u0107 s\u0142owa, jakimi w\u00a0tej rozmowie pos\u0142uguje si\u0119 Jezus, i\u00a0ch\u0142\u00f3d, z\u00a0jakim odnosi si\u0119 do zbola\u0142ej kobiety. Jedynie najwy\u017csza pochwa\u0142a wiary owej matki, jak\u0105 Jezus ko\u0144czy rozmow\u0119, \u0142agodzi nieco drastyczne kontury ca\u0142ego wydarzenia.<\/p>\n
Kobieta zostaje upokorzona. Chrystus pocz\u0105tkowo w\u00a0og\u00f3le nie reaguje na jej wo\u0142anie. Aposto\u0142owie interweniuj\u0105: \u201eOdpraw j\u0105, bo krzyczy za nami\u201d. Na wezwanie uczni\u00f3w Jezus zabiera g\u0142os. S\u0142owa Jego s\u0105 jednak niezwykle ostre. Jezus jako \u017byd podkre\u015bla uprzywilejowane stanowisko narodu wybranego i\u00a0por\u00f3wnuje pogank\u0119 do psa. \u201eNiedobrze jest bra\u0107 chleb dzieciom i\u00a0rzuca\u0107 psom\u201d. Por\u00f3wnanie jest drastyczne i\u00a0upokarzaj\u0105ce.<\/p>\n
Odpowied\u017a poganki jest zdumiewaj\u0105ca. Przyjmuje upokarzaj\u0105ce por\u00f3wnanie do psa i\u00a0wykorzystuje je dla siebie. \u201eTak, Panie, lecz i\u00a0szczeni\u0119ta jedz\u0105 z\u00a0okruszyn, kt\u00f3re spadaj\u0105 ze sto\u0142u ich pan\u00f3w\u201d. Wyrazi\u0142a tymi s\u0142owami sw\u0105 autentyczn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do dziecka i\u00a0niezwykle g\u0142\u0119bok\u0105 wiar\u0119 w\u00a0Bo\u017c\u0105 moc chleba spoczywaj\u0105cego na stole narodu wybranego. Otrzyma\u0142a to, o\u00a0co prosi\u0142a.<\/p>\n
Warto zatrzyma\u0107 si\u0119 przy tej kananejce, by odkry\u0107 pot\u0119g\u0119 serca wype\u0142nionego pokorn\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105. S\u0142usznie powiedziano: \u201epokora przebija niebiosa\u201d. S\u0142usznie te\u017c uczyniono z\u00a0pokory sprawdzian autentyzmu mi\u0142o\u015bci. Nie jest \u0142atwo przyj\u0105\u0107 upokorzenie, ani to pochodz\u0105ce od Boga, ani to pochodz\u0105ce od ludzi. Broni si\u0119 przed tym nasza ambicja. Celem jednak mi\u0142o\u015bci jest wci\u0105gni\u0119cie wszystkiego, \u0142\u0105cznie z\u00a0ambicj\u0105, w\u00a0trosk\u0119 o\u00a0cudze dobro. Gdy to osi\u0105gnie, ambicja staje si\u0119 pokorna.<\/p>\n
Prawdziwie kocha ten, kto potrafi spali\u0107 na roz\u017carzonych w\u0119glach upokorzenia swoj\u0105 ambicj\u0119. Ona w\u00f3wczas zamienia si\u0119 w\u00a0kadzid\u0142o, kt\u00f3rego wo\u0144 wyjednuje to, o\u00a0co dla osoby kochanej zabiegamy. Ta w\u0142a\u015bnie mi\u0142o\u015b\u0107 wyznacza granice, w\u00a0jakich upokorzenie mo\u017cna przyj\u0105\u0107. Jak d\u0142ugo chodzi nam o\u00a0cudze dobro, tak d\u0142ugo mo\u017cemy si\u0119 godzi\u0107 na w\u0142asne upokorzenie. Je\u015bli zabraknie mi\u0142o\u015bci, upokorzenie nas zniszczy.<\/p>\n
Trafnie ukaza\u0142 to Henryk Sienkiewicz opisuj\u0105c prze\u017cycia upokorze\u0144, na jakie zgodzi\u0142 si\u0119 Jurand ze Spychowa chc\u0105c ratowa\u0107 swoj\u0105 ukochan\u0105 c\u00f3rk\u0119. Zdawa\u0142oby si\u0119, \u017ce po wielkich upokorzeniach, i\u00a0to daremnych, serce Juranda wype\u0142ni gorycz nienawi\u015bci. Tymczasem staje si\u0119 co\u015b wr\u0119cz przeciwnego, jego serce wype\u0142nia przebaczaj\u0105ca mi\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n
Chrystus r\u00f3wnie\u017c przyj\u0105\u0142 upokorzenie, i\u00a0to a\u017c do \u015bmierci krzy\u017cowej, dlatego \u017ce nas umi\u0142owa\u0142. Chrystus uczy nas pokornej mi\u0142o\u015bci. To w\u00a0niej jest ukryta moc zbawiaj\u0105ca cz\u0142owieka. W\u00a0braku pokory nale\u017cy upatrywa\u0107 g\u0142\u00f3wne \u017ar\u00f3d\u0142o s\u0142abo\u015bci naszej mi\u0142o\u015bci. Gdyby serca nasze by\u0142y bardziej pokorne, modlitwa sta\u0142aby si\u0119 znacznie skuteczniejsza, a\u00a0odniesienie do ludzi nacechowane wi\u0119kszym mi\u0142osierdziem.<\/p>\n
Ks. Edward Staniek<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie mo\u017cna przej\u015b\u0107 oboj\u0119tnie obok ewangelicznej sceny przedstawiaj\u0105cej rozmow\u0119 Chrystusa z\u00a0pogank\u0105. Trudno nam \u00a0zrozumie\u0107 s\u0142owa, jakimi w\u00a0tej rozmowie pos\u0142uguje si\u0119 Jezus, i\u00a0ch\u0142\u00f3d, z\u00a0jakim odnosi si\u0119 do zbola\u0142ej kobiety. Jedynie najwy\u017csza pochwa\u0142a wiary owej matki, jak\u0105 Jezus ko\u0144czy rozmow\u0119, \u0142agodzi nieco drastyczne kontury ca\u0142ego wydarzenia. Kobieta zostaje upokorzona. Chrystus pocz\u0105tkowo w\u00a0og\u00f3le nie reaguje na jej wo\u0142anie. Aposto\u0142owie interweniuj\u0105: \u201eOdpraw j\u0105, bo krzyczy za nami\u201d. Na wezwanie uczni\u00f3w Jezus zabiera g\u0142os. S\u0142owa Jego s\u0105 jednak niezwykle ostre. Jezus jako \u017byd podkre\u015bla uprzywilejowane stanowisko narodu wybranego i\u00a0por\u00f3wnuje pogank\u0119 do psa. \u201eNiedobrze jest bra\u0107 chleb dzieciom i\u00a0rzuca\u0107 psom\u201d. Por\u00f3wnanie jest drastyczne i\u00a0upokarzaj\u0105ce. Odpowied\u017a poganki jest zdumiewaj\u0105ca. Przyjmuje upokarzaj\u0105ce por\u00f3wnanie do psa i\u00a0wykorzystuje je dla siebie. \u201eTak, Panie, lecz i\u00a0szczeni\u0119ta jedz\u0105 z\u00a0okruszyn, kt\u00f3re spadaj\u0105 ze sto\u0142u ich pan\u00f3w\u201d. Wyrazi\u0142a tymi s\u0142owami sw\u0105 autentyczn\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 do dziecka i\u00a0niezwykle g\u0142\u0119bok\u0105 wiar\u0119 w\u00a0Bo\u017c\u0105 moc chleba spoczywaj\u0105cego na stole narodu wybranego. Otrzyma\u0142a to, o\u00a0co prosi\u0142a. Warto zatrzyma\u0107 si\u0119 przy…<\/p>\n