Wniebowst\u0105pienie Pana Jezusa jest jedynie zako\u0144czeniem Jego widzialnej obecno\u015bci na ziemi. Po Wniebowst\u0105pieniu Chrystus nie ukazuje si\u0119 ju\u017c w postaci cielesnej swoim uczniom, ale wcale nie znaczy to, \u017ce przestaje by\u0107 obecny w\u015br\u00f3d nich, w\u015br\u00f3d nas … Sam przecie\u017c powiedzia\u0142: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, a\u017c do sko\u0144czenia \u015bwiata”. Ta jego wieloraka obecno\u015b\u0107 w Ko\u015bciele i w naszym \u017cyciu jest nam wszystkim znana. Niestety nie zawsze jeste\u015bmy tego \u015bwiadomi i nie zawsze zwracamy na to uwag\u0119. Bardzo cz\u0119sto jeste\u015bmy zniech\u0119ceni i mamy pretensje do Boga, \u017ce nas opu\u015bci\u0142, \u017ce o nas zapomnia\u0142, \u017ce (szczeg\u00f3lnie w chwilach trudnych) odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do nas plecami. Czy jednak nie jest raczej tak, \u017ce to my o Nim zapominamy, \u017ce to my odwracamy si\u0119 do Niego plecami, ze to my Go lekcewa\u017cymy, a przypominamy sobie o Nim jedynie w sytuacji kryzysowej, na zasadzie powiedzenia” „jak trwoga to do Boga”?<\/p>\n
Co wi\u0119cej, czy nie jest i tak, \u017ce czasami chcieliby\u015bmy, aby nie by\u0142 obecny w naszym \u017cyciu, \u017ceby nie przypomina\u0142 nam o swoje obecno\u015bci np. wyrzutami sumienia, z powodu krzywdy wyrz\u0105dzonej innym przez nas lub faktem, \u017ce zamykamy oczy na potrzeby bli\u017anich i usypiamy swoje sumienie oboj\u0119tno\u015bci\u0105? Czy nie jest tak, \u017ce ta Jego obecno\u015b\u0107 jest czasami dra\u017cni\u0105ca i niewygodna i woleliby\u015bmy o niej zapomnie\u0107? Czy nie jest tak, \u017ce chcieliby\u015bmy si\u0119 przed t\u0105 Jego niewygodn\u0105 obecno\u015bci\u0105 ukry\u0107, pozby\u0107 si\u0119 jej i tym samym m\u00f3c czasami co\u015b zrobi\u0107 bez wyrzut\u00f3w sumienia i tego niewygodnego poczucia winy?<\/p>\n
Chrystus nigdy nie pozostawia nas samymi i w\u0142a\u015bnie wtedy, kiedy wydaje si\u0119 nam, \u017ce jest bardzo daleko lub kiedy chcieliby\u015bmy aby by\u0142 bardzo daleko, On jest najbli\u017cej nas i pochyla si\u0119 nad nami cierpliwie i z Mi\u0142o\u015bci\u0105. Wst\u0119puj\u0105c do nieba sta\u0142 si\u0119 niewidzialny dla naszych oczu, ale to wcale nie znaczy, \u017ce sta\u0142 si\u0119 nieobecny, odleg\u0142y i daleki …<\/p>\n
S\u0142owa Jezusa cytowane w dziejach Apostolskich: „gdy Duch \u015awi\u0119ty zst\u0105pi na was, otrzymacie Jego moc i b\u0119dziecie moimi \u015bwiadkami w Jerozolimie i w ca\u0142ej Judei, i w Samarii, i a\u017c po kra\u0144ce ziemi …” i te, cytowane w Ewangelii: „Id\u017acie na ca\u0142y \u015bwiat i g\u0142o\u015bcie Ewangeli\u0119 wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, b\u0119dzie zbawiony; a kto nie uwierzy, b\u0119dzie pot\u0119piony …” wywo\u0142uj\u0105 niejako automatyczn\u0105 refleksj\u0119 i pytanie: „czy ja, jako ucze\u0144 Chrystusa jestem \u015bwiadkiem? czy ja jako ucze\u0144 Chrystusa g\u0142osz\u0119 Ewangeli\u0119?” Coraz cz\u0119\u015bciej zdarza mi si\u0119 s\u0142ysze\u0107 odpowied\u017a: „A co mnie to obchodzi?!”<\/p>\n
Panie nie pozw\u00f3l mi nigdy zapomnie\u0107 o Twojej – w moim \u017cyciu – obecno\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wniebowst\u0105pienie Pana Jezusa jest jedynie zako\u0144czeniem Jego widzialnej obecno\u015bci na ziemi. Po Wniebowst\u0105pieniu Chrystus nie ukazuje si\u0119 ju\u017c w postaci cielesnej swoim uczniom, ale wcale nie znaczy to, \u017ce przestaje by\u0107 obecny w\u015br\u00f3d nich, w\u015br\u00f3d nas … Sam przecie\u017c powiedzia\u0142: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, a\u017c do sko\u0144czenia \u015bwiata”. Ta jego wieloraka obecno\u015b\u0107 w Ko\u015bciele i w naszym \u017cyciu jest nam wszystkim znana. Niestety nie zawsze jeste\u015bmy tego \u015bwiadomi i nie zawsze zwracamy na to uwag\u0119. Bardzo cz\u0119sto jeste\u015bmy zniech\u0119ceni i mamy pretensje do Boga, \u017ce nas opu\u015bci\u0142, \u017ce o nas zapomnia\u0142, \u017ce (szczeg\u00f3lnie w chwilach trudnych) odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do nas plecami. Czy jednak nie jest raczej tak, \u017ce to my o Nim zapominamy, \u017ce to my odwracamy si\u0119 do Niego plecami, ze to my Go lekcewa\u017cymy, a przypominamy sobie o Nim jedynie w sytuacji kryzysowej, na zasadzie powiedzenia” „jak trwoga to do Boga”? Co wi\u0119cej, czy nie…<\/p>\n