Ca\u0142e \u017cycie doczesne jest nastawione na posiadanie. Szcz\u0119\u015bcie \u0142\u0105czy si\u0119 \u015bci\u015ble z\u00a0posiadaniem. Im wi\u0119cej skarb\u00f3w posiadam, tym bardziej jestem szcz\u0119\u015bliwy. Tymczasem \u015bwiat, kt\u00f3ry objawia Jezus, oparty jest na innej zasadzie. \u017byj\u0119, by innych uszcz\u0119\u015bliwia\u0107. Jestem dla kogo\u015b. Uszcz\u0119\u015bliwi\u0119 za\u015b w\u00a0zale\u017cno\u015bci od bogactwa swego serca. Im wi\u0119cej mi\u0142o\u015bci jest w\u00a0moim sercu, tym bardziej potrafi\u0119 \u017cy\u0107 dla innych.<\/p>\n
\u017bycie chrze\u015bcijanina polega na \u015bwiadomym przestawieniu si\u0119 z\u00a0tego, by mie\u0107, na to, by kocha\u0107, by by\u0107 dla innych. To za\u015b jest nierozerwalnie po\u0142\u0105czone z\u00a0cierpieniem. Kiedy trac\u0119 mojego ojca, me serce krwawi, kiedy umiera moje dziecko, cierpi\u0119, bo umiera cz\u0119\u015b\u0107 mego serca. Utrata tego, co moje, jest zawsze po\u0142\u0105czona z\u00a0cierpieniem, a\u00a0im wi\u0119ksza to dla mnie warto\u015b\u0107, tym wi\u0119ksze cierpienie.<\/p>\n
Oczami doczesno\u015bci dostrzegamy w\u00a0tym procesie jedynie strat\u0119. Je\u015bli jednak potrafi spojrze\u0107 oczami wiary, dostrze\u017ce w\u00a0tym procesie nie strat\u0119, lecz wymian\u0119. To w\u0142a\u015bnie ma na uwadze Jezus, gdy m\u00f3wi: \u201eJe\u017celi ziarno pszenicy wpad\u0142szy w\u00a0ziemi\u0119 nie obumrze, zostanie tylko samo, ale je\u015bli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje \u017cycie na tym \u015bwiecie, straci je, a\u00a0kto nienawidzi swego \u017cycia na tym \u015bwiecie, zachowa je na \u017cycie wieczne\u201d. Pszeniczne ziarno jest tylko obrazem potrzeby obumierania, by zyska\u0107 form\u0119 \u017cycia doskonalsz\u0105. Komentarz za\u015b Jezusa do tego obrazu k\u0142adzie nacisk na \u201eswoje\u201d \u017cycie. Chrystusowi chodzi o\u00a0to, \u017ce cz\u0142owiek, kt\u00f3ry podchodzi do \u017cycia doczesnego jako do posiadania, traci to \u017cycie. Nie straci, ale ju\u017c traci. Kto za\u015b nienawidzi posiadania \u017cycia, czyli sk\u0142ada je w\u00a0ofierze, traktuje jako narz\u0119dzie do ubogacenia innych, ten je zachowa na \u017cycie wieczne. Jezus nie m\u00f3wi, \u017ce otrzyma je w\u00a0wieczno\u015bci, ale to \u017cycie, kt\u00f3re zamieni\u0142 tu na ziemi w\u00a0akt mi\u0142o\u015bci, staje si\u0119 \u017cyciem wiecznym.<\/p>\n
Zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do Chrystusowego krzy\u017ca, trzeba odkry\u0107 ten najm\u0105drzejszy spos\u00f3b zamiany \u017cycia doczesnego w\u00a0wieczne. To zgoda na rezygnacj\u0119 z\u00a0przyw\u0142aszczania sobie \u017cycia, uznawania go za swoje a\u00a0przeznaczenie go dla innych. Takie podej\u015bcie budzi l\u0119k. Sam Jezus si\u0119 do tego przyznaje: \u201eTeraz dusza moja dozna\u0142a l\u0119ku i\u00a0c\u00f3\u017c mam powiedzie\u0107? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, w\u0142a\u015bnie dlatego przyszed\u0142em na t\u0119 godzin\u0119\u201d.<\/p>\n
Wielki Post wzywa do refleksji nad tajemnic\u0105 cierpienia i\u00a0\u015bmierci. Jezus nie ods\u0142ania tej tajemnicy, lecz wchodz\u0105c w\u00a0ni\u0105 zapewnia nas, \u017ce mo\u017cna cierpieniu i\u00a0\u015bmierci nada\u0107 sens. On sam to uczyni\u0142 przez m\u0119k\u0119 i\u00a0zmartwychwstanie. Obecnie zach\u0119ca nas, by\u015bmy odwa\u017cnie, pokonuj\u0105c l\u0119k, podj\u0119li godzin\u0119 naszego bolesnego do\u015bwiadczenia. A\u00a0je\u015bli ona jeszcze dla nas nie nadesz\u0142a, miejmy odwag\u0119 stan\u0105\u0107 blisko cz\u0142owieka, kt\u00f3ry j\u0105 prze\u017cywa. Taka obecno\u015b\u0107 w\u00a0chwili do\u015bwiadczenia umacnia i\u00a0u\u0142atwia trudn\u0105 zamian\u0119 tego, co doczesne, na to, co wieczne.<\/p>\n
Ks. Edward Staniek<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ca\u0142e \u017cycie doczesne jest nastawione na posiadanie. Szcz\u0119\u015bcie \u0142\u0105czy si\u0119 \u015bci\u015ble z\u00a0posiadaniem. Im wi\u0119cej skarb\u00f3w posiadam, tym bardziej jestem szcz\u0119\u015bliwy. Tymczasem \u015bwiat, kt\u00f3ry objawia Jezus, oparty jest na innej zasadzie. \u017byj\u0119, by innych uszcz\u0119\u015bliwia\u0107. Jestem dla kogo\u015b. Uszcz\u0119\u015bliwi\u0119 za\u015b w\u00a0zale\u017cno\u015bci od bogactwa swego serca. Im wi\u0119cej mi\u0142o\u015bci jest w\u00a0moim sercu, tym bardziej potrafi\u0119 \u017cy\u0107 dla innych. \u017bycie chrze\u015bcijanina polega na \u015bwiadomym przestawieniu si\u0119 z\u00a0tego, by mie\u0107, na to, by kocha\u0107, by by\u0107 dla innych. To za\u015b jest nierozerwalnie po\u0142\u0105czone z\u00a0cierpieniem. Kiedy trac\u0119 mojego ojca, me serce krwawi, kiedy umiera moje dziecko, cierpi\u0119, bo umiera cz\u0119\u015b\u0107 mego serca. Utrata tego, co moje, jest zawsze po\u0142\u0105czona z\u00a0cierpieniem, a\u00a0im wi\u0119ksza to dla mnie warto\u015b\u0107, tym wi\u0119ksze cierpienie. Oczami doczesno\u015bci dostrzegamy w\u00a0tym procesie jedynie strat\u0119. Je\u015bli jednak potrafi spojrze\u0107 oczami wiary, dostrze\u017ce w\u00a0tym procesie nie strat\u0119, lecz wymian\u0119. To w\u0142a\u015bnie ma na uwadze Jezus, gdy m\u00f3wi: \u201eJe\u017celi ziarno pszenicy wpad\u0142szy w\u00a0ziemi\u0119 nie obumrze, zostanie…<\/p>\n