Adwent. Czas znak\u00f3w, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o blisko\u015bci Boga z cz\u0142owiekiem. W ko\u015bcio\u0142ach zapala si\u0119 dodatkowe \u015bwiat\u0142o, oznaczaj\u0105ce oczekiwanie. Przyb\u0105d\u017a – to jest credo Adwentu. W ko\u015bcio\u0142ach wierni przyjd\u0105 na „roraty” z zapalonymi \u015bwiecami, dzieci z lampionami, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 tak\u017ce oznacza\u0142y oczekiwanie. Adwent, to tak\u017ce oczyszczenie naszej duszy. Trzeba oczy\u015bci\u0107 to co brudne i grzeszne. Po cichutku wchodzimy w misterium \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia, na wigili\u0119, ale tak\u017ce i przede wszystkim na Obecno\u015b\u0107 Boga w \u015awi\u0119cie. Nie jako na pami\u0105tk\u0119, ale w pami\u0119ci tego \u015bwi\u0119ta i w obecno\u015bci Bo\u017cej Dzieciny, kt\u00f3ra rodzi zobowi\u0105zania.<\/p>\n
Pierwszym adwentowym znakiem jest katecheza Ko\u015bcio\u00ad\u0142a, kt\u00f3ry chce przypomnie\u0107 dzisiejszemu zaj\u0119temu cz\u0142owiekowi (ci\u0105gle zaj\u0119temu czym\u015b innym), aby pami\u0119ta\u0142 o Obecnym w\u015br\u00f3d nas Bogu. Bo On przyszed\u0142 do nas. Dlatego „i wy b\u0105d\u017acie gotowi, bo w chwili, kt\u00f3rej si\u0119 nie domy\u015blacie, Syn Cz\u0142owieczy przyjdzie…” .<\/p>\n
Chce przypomnie\u0107, \u017ce to jest czekanie nie na \u015bwi\u0119ta, tak bardzo nastrojowe, ciep\u0142e, \u015bwi\u0119ta wsp\u00f3lnego sto\u0142u, prze\u0142amanych barier, otwar\u00adtych serc… to jest pi\u0119kne, ale liturgia dzisiejsza wprowadza w to nasze my\u015blenie zasadnicz\u0105 korekt\u0119. W Adwencie – wszystko prowadzi nie do \u015bwi\u0105t, ale do Osoby Chrystusa. To On jest przedmiotem naszej nadziei, to On jest Obietnic\u0105 i jej Spe\u0142nieniem.<\/p>\n
Dlatego ju\u017c na pocz\u0105tku Adwentu B\u00f3g przypomina, \u017ce chrze\u015bcija\u0144\u00adskie czekanie nie jest czym\u015b mechanicznym, biernym, bezideowym.<\/p>\n
Najwa\u017cniejszym zadaniem tego czasu jest przygotowanie si\u0119 na osta\u00adteczne przyj\u015bcie Pana poprzez wewn\u0119trzn\u0105 przemian\u0119 serca.<\/p>\n
\u0179r\u00f3d\u0142em przemiany ludzkiego serca – jest d\u0105\u017cenie do doskona\u0142o\u015bci. Do tego jest potrzebne czuwanie. Inaczej m\u00f3wi\u0105c – duchowa praca nad sob\u0105…<\/p>\n
Czuwa\u0107 – aby czasu oczekiwania i przygotowania nie straci\u0107.<\/p>\n
„Czuwaj” – znaczy – „nie \u015bpij”.<\/p>\n
„Czuwa\u0107 – to oczekiwa\u0107 na Go\u015bcia. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry oczekuje – czuwa. Chrystus przychodzi ci\u0105gle w nasz\u0105 ludzk\u0105 codzienno\u015b\u0107. Przychodzi tam, gdzie jest cz\u0142owiek ze swoimi problemami, ze swoimi biedami, tam gdzie s\u0105 ludzkie pora\u017cki i wygrane, niepowodzenia i sukcesy. Przychodzi tam, gdzie cz\u0142owiek wypowiada s\u0142owo: przyjd\u017a”!<\/p>\n
Przyjdzie wreszcie po raz ostatni: dla cz\u0142owieka w chwili jego \u015bmierci i dla \u015bwiata – przy jego ko\u0144cu. Mo\u017ce si\u0119 zjawi\u0107 znienacka… „z wieczora, czy o p\u00f3\u0142nocy, czy o pianiu kogut\u00f3w, czy rankiem”… I dlatego czuwa\u0107, tzn. i\u015b\u0107 na spotkanie z Osob\u0105, na spotkanie z tradycj\u0105, celebracj\u0105, znakami kultury. I na tej drodze, dane nam s\u0105 znaki, s\u0142owa kr\u00f3tkie, gdy\u017c B\u00f3g jest zwi\u0119z\u0142y, ale w tych s\u0142owach zawarta jest prawda o cz\u0142owieku, o czasie w kt\u00f3rym \u017cyje, o celu drogi, kt\u00f3r\u0105 idzie. Uwi\u0119zi\u0107 oczy w zjawiskach tego \u015bwiata i nie widzie\u0107 tych znak\u00f3w, to nie prze\u017cywa\u0107 adwentu.<\/p>\n
Obserwuj\u0105c \u015bwiat – zauwa\u017camy, \u017ce to nasze chrze\u015bcija\u0144skie czuwanie os\u0142ab\u0142o. Zbyt bardzo zadomowili\u015bmy si\u0119 w tym \u015bwiecie doczesnym, w tym przemijaj\u0105cym \u015bwiecie…<\/p>\n
My ju\u017c cz\u0119sto nie potrafimy t\u0119skni\u0107 tak, jak ludzie z czas\u00f3w Chrystusa i aposto\u0142\u00f3w, do innego doskonalszego \u015bwiata. Dzisiaj pr\u00f3buje si\u0119 tak \u017cy\u0107 (nie wiem, sk\u0105d to idzie), jakby B\u00f3g by\u0142 daleko, jakby by\u0142 nieobecny, jakby nie mia\u0142 nam nic do powiedzenia, jakby\u015bmy ostatecznie przed Bogiem nie musieli zda\u0107 sprawy ze swego \u017cycia. Wielu \u017cyje tak, jakby nie by\u0142o dylematu: dobro czy z\u0142o. Akceptuje wszystko, nie podejmuj\u0105c trudu oceny i wyboru. A jednak taki dylemat istnieje. Jest przecie\u017c ci\u0105g\u0142e napi\u0119cie mi\u0119dzy \u017cyciem z Bogiem, a \u017cy\u00adciem bez Boga. Mi\u0119dzy tymi warto\u015bciami stoi cz\u0142owiek. I musi sam dokona\u0107 wyboru. By\u0107 m\u0105drym. I B\u00f3g w swojej dobroci i m\u0105dro\u015bci ukazuje cz\u0142owiekowi wiele znak\u00f3w, tak aby si\u0119 nie zagubi\u0142.<\/p>\n
U progu Adwentu B\u00f3g w swoim s\u0142owie wzywa nas aby\u015bmy umieli zrozumie\u0107 chwil\u0119 obecn\u0105” .<\/p>\n
Zrozumie\u0107 chwil\u0119 obecn\u0105 – to znaczy stworzy\u0107 dobry klimat, dobr\u0105 atmosfer\u0119 w swoich rodzinach i w naszej Ojczy\u017anie.<\/p>\n
Poeta Norwid – pozostanie zawsze cz\u0142owiekiem wsp\u00f3\u0142czesnym. W trosce o nasze spo\u0142ecze\u0144stwo pisa\u0142: „Umiemy si\u0119 tylko k\u0142\u00f3ci\u0107, albo kocha\u0107, ale nie umiemy si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0107 pi\u0119knie i mocno”.<\/p>\n
Dlatego upomina nas dzisiejsze s\u0142owo: „Niech nie b\u0119d\u0105 oci\u0119\u017ca\u0142e wasze serca”.<\/p>\n
Chcemy \u017cy\u0107 w Adwencie godnie, zdrowo, spokojnie i przyja\u017anie. Ale nade wszystko pragniemy \u017cy\u0107 m\u0105drze. A m\u0105drze, to znaczy tak, aby zachowa\u0107 w sobie t\u0119 umiej\u0119tno\u015b\u0107 rozr\u00f3\u017cnienia dobra od z\u0142a. Ten, kt\u00f3ry b\u0119dzie umia\u0142 rozr\u00f3\u017cni\u0107 dobre pytania od z\u0142ych, b\u0119dzie uchodzi\u0142 za m\u0105drego cz\u0142owieka.<\/p>\n
Czuwajmy – aby\u015bmy umieli rozpozna\u0107 znaki i potrafili „Przekroczy\u0107 pr\u00f3g nadziei”. Amen!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Adwent. Czas znak\u00f3w, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o blisko\u015bci Boga z cz\u0142owiekiem. W ko\u015bcio\u0142ach zapala si\u0119 dodatkowe \u015bwiat\u0142o, oznaczaj\u0105ce oczekiwanie. Przyb\u0105d\u017a – to jest credo Adwentu. W ko\u015bcio\u0142ach wierni przyjd\u0105 na „roraty” z zapalonymi \u015bwiecami, dzieci z lampionami, kt\u00f3re b\u0119d\u0105 tak\u017ce oznacza\u0142y oczekiwanie. Adwent, to tak\u017ce oczyszczenie naszej duszy. Trzeba oczy\u015bci\u0107 to co brudne i grzeszne. Po cichutku wchodzimy w misterium \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia, na wigili\u0119, ale tak\u017ce i przede wszystkim na Obecno\u015b\u0107 Boga w \u015awi\u0119cie. Nie jako na pami\u0105tk\u0119, ale w pami\u0119ci tego \u015bwi\u0119ta i w obecno\u015bci Bo\u017cej Dzieciny, kt\u00f3ra rodzi zobowi\u0105zania. Pierwszym adwentowym znakiem jest katecheza Ko\u015bcio\u00ad\u0142a, kt\u00f3ry chce przypomnie\u0107 dzisiejszemu zaj\u0119temu cz\u0142owiekowi (ci\u0105gle zaj\u0119temu czym\u015b innym), aby pami\u0119ta\u0142 o Obecnym w\u015br\u00f3d nas Bogu. Bo On przyszed\u0142 do nas. Dlatego „i wy b\u0105d\u017acie gotowi, bo w chwili, kt\u00f3rej si\u0119 nie domy\u015blacie, Syn Cz\u0142owieczy przyjdzie…” . Chce przypomnie\u0107, \u017ce to jest czekanie nie na \u015bwi\u0119ta, tak bardzo nastrojowe, ciep\u0142e, \u015bwi\u0119ta wsp\u00f3lnego…<\/p>\n