Lary Skutnik, lat 28 by\u0142 skromnym urz\u0119dnikiem pa\u0144stwowym Waszyngtonie. 13 stycznia 1982 r. po po\u0142udniu nad miastem rozszala\u0142a si\u0119 burza \u015bnie\u017cna. Lary, wracaj\u0105c z pracy do domu utkn\u0105\u0142 w korku drogowym na jednym z most\u00f3w na rzece Potomac. Szybko si\u0119 zorientowa\u0142, \u017ce samolot z 78 osobami na pok\u0142adzie spad\u0142 do rzeki. Wysiad\u0142 z samochodu i zobaczy\u0142 trzech pasa\u017cer\u00f3w wspinaj\u0105cych si\u0119 na ogon samolotu, kt\u00f3ry powoli zanurza\u0142 si\u0119 w wodzie. Helikopter zabra\u0142 dw\u00f3ch z nich, za\u015b trzeci wpad\u0142 do lodowatej wody i zacz\u0105\u0142 ton\u0105\u0107. Lary nie zastanawiaj\u0105c si\u0119 zdj\u0105\u0142 buty i marynark\u0119 i skoczy\u0142 do wody, ratuj\u0105c \u017cycie ton\u0105cej kobiecie. Po jej uratowaniu chcia\u0142 natychmiast wraca\u0107 do domu. Pozwolono mu na to dopiero po kr\u00f3tkim przebadaniu w szpitalu.<\/p>\n
Ca\u0142a ta scena bohaterskiego czynu by\u0142a transmitowana przez telewizj\u0119. Nast\u0119pnego dnia po obudzeniu si\u0119 Lary zauwa\u017cy\u0142, \u017ce o tym czynie g\u0142o\u015bno by\u0142o w prasie, radiu i telewizji. Okrzykni\u0119to go bohaterem narodowym. \u201eCzu\u0142em si\u0119 skr\u0119powany, s\u0142ysz\u0105c, jak mnie nazywano bohaterem- powiedzia\u0142 p\u00f3\u017aniej- Ja zareagowa\u0142em na to instynktownie. I to tylko tyle\u201d. Wed\u0142ug Larego by\u0142 to zwyk\u0142y, normalny ludzki odruch, a nie bohaterski czyn.<\/p>\n
\u201eB\u0119dziesz mi\u0142owa\u0142 (\u2026) twego bli\u017aniego jak siebie samego\u201d. Miar\u0105 mi\u0142o\u015bci bli\u017aniego ma by\u0107 mi\u0142o\u015b\u0107 samego siebie. Dostrzegamy wielko\u015b\u0107 tego wymagania, gdy u\u015bwiadomimy sobie, jak wiele jeste\u015bmy gotowi uczyni\u0107 dla samych siebie. I w\u0142a\u015bnie ta gotowo\u015b\u0107 ma by\u0107 miar\u0105 mi\u0142o\u015bci bli\u017aniego. Je\u015bli dzisiejszy \u015bwiat nazywa bohaterstwem czyny, kt\u00f3re powinny by\u0107 normalnym sposobem \u017cycia i post\u0119powania ucznia Chrystusa, to \u015bwiadczy tylko o tym, jak daleko jeste\u015bmy od idea\u0142u mi\u0142o\u015bci wed\u0142ug zamys\u0142u bo\u017cego. Jest to mi\u0142o\u015b\u0107 doskona\u0142a, ale zarazem trudna, prawie niemo\u017cliwa w realizacji, gdy zabraknie mocy i perspektywy bo\u017cej.<\/p>\n
Dlatego mi\u0142o\u015b\u0107 Boga postawiona jest na pierwszym miejscu: \u201eB\u0119dziesz mi\u0142owa\u0142 Pana Boga swego, ca\u0142ym swoim sercem, ca\u0142\u0105 swoj\u0105 dusz\u0105, ca\u0142\u0105 swoj\u0105 moc\u0105, a twego bli\u017aniego jak siebie samego\u201d. Nie jest to konkurencja mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n
Mi\u0142o\u015b\u0107 Boga pozwala poprawnie u\u0142o\u017cy\u0107 relacje mi\u0142o\u015bci mi\u0119dzyludzkiej. Chroni cz\u0142owieka przed nazywaniem mi\u0142o\u015bci\u0105 w\u0142asnego egoizmu i bezduszno\u015bci. Niekt\u00f3re kraje uchwalaj\u0105 ustawy o eutanazji, pozwalaj\u0105ce na zabicie cz\u0142owieka, kt\u00f3ry nie znajduj\u0105c oparcia w cierpieniu i nie widz\u0105c jego sensu decyduje si\u0119 na \u015bmier\u0107. Jest to naj\u0142atwiejsze wyj\u015bcie dla spo\u0142ecze\u0144stw, kt\u00f3re zapomnia\u0142y o prawdziwej mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra wymaga ofiary. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry wie, \u017ce jest kochany, \u017ce najbli\u017csi chc\u0105 by pozosta\u0142 z nimi jak najd\u0142u\u017cej, \u017ce s\u0105 gotowi ponie\u015b\u0107 dla niego ofiary b\u0119dzie mia\u0142 si\u0142\u0119 do godnego prze\u017cycia ostatnich dni, nawet wype\u0142nionych po brzegi cierpieniem. Przed patologicznym rozumieniem mi\u0142o\u015bci i humanizmu chroni cz\u0142owieka bo\u017ce przykazanie; nie zabijaj. Zachowanie bo\u017cych przykaza\u0144 jest wyrazem naszej mi\u0142o\u015bci Boga.<\/p>\n
Uczony w Prawie zna\u0142 doskonale przykazanie mi\u0142o\u015bci zawarte w Prawie. W\u0105tpliwo\u015bci mog\u0142y si\u0119 pojawi\u0107 w odpowiedzi na pytanie, kto jest moim bli\u017anim. Poniewa\u017c w tradycji rabinistycznej znane by\u0142y tak\u017ce pogl\u0105dy niekt\u00f3rych, \u017ce bli\u017anim mo\u017ce by\u0107 tylko kto\u015b z w\u0142asnego narodu.<\/p>\n
I Jezus odpowiada na nie w przypowie\u015bci, w odpowiedzi na pytanie, kto jest bli\u017anim przytacza przypowie\u015b\u0107 o dobrym Samarytaninie. Pewien cz\u0142owiek szed\u0142 z Jerozolimy do Jerycha. Mo\u017cemy si\u0119 domy\u015bla\u0107, \u017ce by\u0142 to \u017byd. Zosta\u0142 w drodze napadni\u0119ty. Zabrano mu pieni\u0105dze, pobito i na wp\u00f3\u0142 \u017cywego zostawiono na drodze. Drog\u0105 przechodzi\u0142 kap\u0142an, kt\u00f3ry min\u0105\u0142 oboj\u0119tnie rannego. Podobnie uczyni\u0142 lewita. Za\u015b pewien Samarytanin zatrzyma\u0142 si\u0119 i udzieli\u0142 pierwszej pomocy. Zabra\u0142 ze sob\u0105 rannego, zawi\u00f3z\u0142 go do gospody i zap\u0142aci\u0142 za jego leczenie. Przy tym trzeba zauwa\u017cy\u0107, \u017ce \u017bydzi i Samarytanie byli wrogami.<\/p>\n
Kap\u0142an i Lewita woleli unikn\u0105\u0107 k\u0142opot\u00f3w. Pobity przez zb\u00f3jc\u00f3w cz\u0142owiek by\u0142 prawie umar\u0142y, ale oni s\u0105dz\u0105c, \u017ce nie \u017cyje najzwyczajniej w \u015bwiecie go zostawili, nawet nie raczyli tego sprawdzi\u0107. Obeszli go szerokim \u0142ukiem, bo\u00a0prawo m\u00f3wi\u0142o, \u017ce cho\u0107by ich cie\u0144 pad\u0142 na zmar\u0142ego staliby si\u0119 nieczy\u015bci.<\/p>\n
Komentarze biblijne dotycz\u0105ce tego fragmentu m\u00f3wi\u0105, \u017ce by\u0107 mo\u017ce liczyli na to, \u017ce przejdzie kto\u015b inny i sprawdzi czy cz\u0142owiek rzeczywi\u015bcie umar\u0142 i zajmie si\u0119 cho\u0107by pogrzebem nieszcz\u0119\u015bnika. Tak si\u0119 usprawiedliwiali przed sob\u0105. Tak zdj\u0119li ze swoich bark\u00f3w ci\u0119\u017car pomocy \u2013 przejdzie kto\u015b inny\u2026<\/p>\n
I przeszed\u0142.\u00a0Przeszed\u0142 cz\u0142owiek nazwany w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym \u2013 Mi\u0142osiernym\u00a0Samarytaninem.\u00a0\u017bydzi i Samarytanie byli do siebie wrogo nastawieni i dlatego Samarytanin jeszcze bardziej zas\u0142uguje by nazwa\u0107 go mi\u0142osiernym. Schowa\u0142 g\u0142\u0119boko wszystkie uprzedzenia staj\u0105c wobec cz\u0142owieka potrzebuj\u0105cego pomocy. Opatrzy\u0142 chorego, zabra\u0142 do gospody i tego jeszcze ma\u0142o bo zostawi\u0142 pieni\u0105dze na jego opiek\u0119, a wszelk\u0105 nadwy\u017ck\u0119 obieca\u0142 odda\u0107\u2026 Kto jest bli\u017anim? Ten kt\u00f3ry okaza\u0142 mi\u0142osierdzie.<\/p>\n
Czy takich akt\u00f3w mi\u0142osierdzia mo\u017cemy doszuka\u0107 si\u0119 tylko w Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym, w \u017cywotach ludzi nazywanych \u015bwi\u0119tymi?<\/p>\n
Ot\u00f3\u017c nie tylko tam. T\u0119 prawdziw\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107 i wsp\u00f3\u0142czucie mamy woko\u0142o siebie.<\/p>\n
Czy to znaczy, \u017ce mamy zak\u0142ada\u0107 fundacje, zapisa\u0107 si\u0119 do Caritasu, zosta\u0107 wolontariuszem albo mo\u017ce jecha\u0107 do Afryki?<\/p>\n
Najpro\u015bciej jest wr\u00f3ci\u0107 my\u015bl\u0105 do ma\u0142ego katechizmu gdzie \u0142atwo znajdziemy uczynki mi\u0142osierdzia co do cia\u0142a i duszy: nakarmi\u0107 g\u0142odnych, przyj\u0105\u0107 pod dom podr\u00f3\u017cuj\u0105cych, pociesza\u0107 wi\u0119\u017ani\u00f3w, strapionych, poucza\u0107 nieumiej\u0119tnych, modli\u0107 si\u0119 za \u017cywych i umar\u0142ych \u2013 to tylko niekt\u00f3re z nich.<\/p>\n
Proste i nie wyszukane wyci\u0105gni\u0119cie r\u0119ki do drugiego. To jest odpowied\u017a na pytanie jak by\u0107 bli\u017anim. A najlepsze jest to, \u017ce\u00a0b\u0142ogos\u0142awieni, czyli szcz\u0119\u015bliwi\u00a0s\u0105 mi\u0142osierni \u2013 albowiem oni dost\u0105pi\u0105 mi\u0142osierdzia\u00a0\u2013 mi\u0142o\u015bci, wsp\u00f3\u0142czucia i gestu wyci\u0105gni\u0119tej z pomoc\u0105 r\u0119ki.<\/p>\n
Po przytoczeniu tej przypowie\u015bci, Chrystus pyta uczonego w Prawie: Kto wed\u0142ug ciebie zachowa\u0142 si\u0119 jak bli\u017ani. Samarytanin- pada odpowied\u017a.<\/p>\n
Naszym bli\u017anim jest ka\u017cdy cz\u0142owiek. A zatem mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3ra przybiera r\u00f3\u017cne formy mamy ogarnia\u0107 ka\u017cdego cz\u0142owieka.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lary Skutnik, lat 28 by\u0142 skromnym urz\u0119dnikiem pa\u0144stwowym Waszyngtonie. 13 stycznia 1982 r. po po\u0142udniu nad miastem rozszala\u0142a si\u0119 burza \u015bnie\u017cna. Lary, wracaj\u0105c z pracy do domu utkn\u0105\u0142 w korku drogowym na jednym z most\u00f3w na rzece Potomac. Szybko si\u0119 zorientowa\u0142, \u017ce samolot z 78 osobami na pok\u0142adzie spad\u0142 do rzeki. Wysiad\u0142 z samochodu i zobaczy\u0142 trzech pasa\u017cer\u00f3w wspinaj\u0105cych si\u0119 na ogon samolotu, kt\u00f3ry powoli zanurza\u0142 si\u0119 w wodzie. Helikopter zabra\u0142 dw\u00f3ch z nich, za\u015b trzeci wpad\u0142 do lodowatej wody i zacz\u0105\u0142 ton\u0105\u0107. Lary nie zastanawiaj\u0105c si\u0119 zdj\u0105\u0142 buty i marynark\u0119 i skoczy\u0142 do wody, ratuj\u0105c \u017cycie ton\u0105cej kobiecie. Po jej uratowaniu chcia\u0142 natychmiast wraca\u0107 do domu. Pozwolono mu na to dopiero po kr\u00f3tkim przebadaniu w szpitalu. Ca\u0142a ta scena bohaterskiego czynu by\u0142a transmitowana przez telewizj\u0119. Nast\u0119pnego dnia po obudzeniu si\u0119 Lary zauwa\u017cy\u0142, \u017ce o tym czynie g\u0142o\u015bno by\u0142o w prasie, radiu i telewizji. Okrzykni\u0119to go bohaterem narodowym. \u201eCzu\u0142em si\u0119…<\/p>\n