Tekst Ewangelii (Mk\u00a07,31-37):\u00a0Znowu opu\u015bci\u0142 okolice Tyru i przez Sydon przyszed\u0142 nad Jezioro Galilejskie, przemierzaj\u0105c posiad\u0142o\u015bci Dekapolu. Przyprowadzili Mu g\u0142uchoniemego i prosili Go, \u017ceby po\u0142o\u017cy\u0142 na niego r\u0119k\u0119. On wzi\u0105\u0142 go na bok, osobno od t\u0142umu, w\u0142o\u017cy\u0142 palce w jego uszy i \u015blin\u0105 dotkn\u0105\u0142 mu j\u0119zyka; a spojrzawszy w niebo, westchn\u0105\u0142 i rzek\u0142 do niego: \u00abEffatha\u00bb, to znaczy: Otw\u00f3rz si\u0119! Zaraz otworzy\u0142y si\u0119 jego uszy, wi\u0119zy j\u0119zyka si\u0119 rozwi\u0105za\u0142y i m\u00f3g\u0142 prawid\u0142owo m\u00f3wi\u0107. [Jezus] przykaza\u0142 im, \u017ceby nikomu nie m\u00f3wili. Lecz im bardziej przykazywa\u0142, tym gorliwiej to rozg\u0142aszali. I pe\u0142ni zdumienia m\u00f3wili: \u00abDobrze uczyni\u0142 wszystko. Nawet g\u0142uchym s\u0142uch przywraca i niemym mow\u0119\u00bb.<\/p>\n
\u00abPrzyprowadzili Mu g\u0142uchoniemego i prosili Go, \u017ceby po\u0142o\u017cy\u0142 na niego r\u0119k\u0119\u00bb<\/strong><\/p>\n Dzisiaj, liturgia prowadzi nas do rozwa\u017cania o uzdrowieniu cz\u0142owieka, kt\u00f3ry by\u0142 \u00abg\u0142uchoniemy\u00bb (Mk 7,32). Jak w wielu przypadkach cudom Pana towarzysz\u0105 gesty. Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a widz\u0105 w tym fakcie wyra\u017any po\u015brednicz\u0105cy udzia\u0142 Cz\u0142owiecze\u0144stwa Chrystusa w jego cudach. Jest to po\u015brednictwo dzia\u0142aj\u0105ce w dw\u00f3ch kierunkach: z jednej strony to \u201cuni\u017cenie\u201d i blisko\u015b\u0107 S\u0142owa wcielonego (dotyk palcami, g\u0142ebokie spojrzenie, s\u0142odki i bliski g\u0142os); a z drugiej strony to pr\u00f3ba wzbudzenia w cz\u0142owieku zaufania, wiary i przemiany serca.<\/p>\n Efekty uzdrowienia chorych, kt\u00f3rych Jezus dokonuje si\u0119gaj\u0105 znacznie dalej ni\u017c zwyczajne u\u015bmierzenie b\u00f3lu czy przywr\u00f3cenie zdrowia fizycznego. Stara si\u0119 On osi\u0105gn\u0105\u0107 w tych, kt\u00f3rych wybiera zerwanie ze \u015blepot\u0105, g\u0142uchot\u0105 lub oci\u0119\u017ca\u0142o\u015bci\u0105 ducha. A na ko\u0144cu wreszcie, chodzi o prawdziw\u0105 komuni\u0119 wiary i mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n Jednocze\u015bnie widzimy, \u017ce reakcj\u0105 wdzi\u0119czno\u015bci przyjmuj\u0105cych ten boski dar jest g\u0142oszenie mi\u0142osierdzia Boga: \u00abLecz im bardziej przykazywa\u0142, tym gorliwiej to rozg\u0142aszali\u00bb (Mk 7,36). Daj\u0105 \u015bwiadectwo o bo\u017cym obdarowaniu, g\u0142\u0119boko do\u015bwiadczaj\u0105 jego mi\u0142osierdzia i nape\u0142niaj\u0105 si\u0119 prawdziwym szczerym dzi\u0119kczynieniem.<\/p>\n Tak\u017ce dla nas ma decyduj\u0105ce znaczenie poczucie i przekonanie o mi\u0142o\u015bci Boga, dla kt\u00f3rego jeste\u015bmy obiektem niesko\u0144czonego mi\u0142osierdzia. Jest ono przyczyn\u0105 wielkiej hojno\u015bci i mi\u0142o\u015bci, o kt\u00f3r\u0105 On nas prosi. Wiele jest dr\u00f3g, kt\u00f3re musimy przej\u015b\u0107, aby to odkry\u0107. Czasem jest to mocne i nag\u0142e do\u015bwiadczenie cudu, a cz\u0119\u015bciej powolne dochodzenie do tego, \u017ce ca\u0142e nasze \u017cycie jest cudem mi\u0142o\u015bci. W ka\u017cdym razie najwa\u017cniejsze, aby u\u015bwiadomi\u0107 sobie nasze ub\u00f3stwo, prawdziw\u0105 pokor\u0119 i zdolno\u015b\u0107 do uwa\u017cnego s\u0142uchania g\u0142osu Boga.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tekst Ewangelii (Mk\u00a07,31-37):\u00a0Znowu opu\u015bci\u0142 okolice Tyru i przez Sydon przyszed\u0142 nad Jezioro Galilejskie, przemierzaj\u0105c posiad\u0142o\u015bci Dekapolu. Przyprowadzili Mu g\u0142uchoniemego i prosili Go, \u017ceby po\u0142o\u017cy\u0142 na niego r\u0119k\u0119. On wzi\u0105\u0142 go na bok, osobno od t\u0142umu, w\u0142o\u017cy\u0142 palce w jego uszy i \u015blin\u0105 dotkn\u0105\u0142 mu j\u0119zyka; a spojrzawszy w niebo, westchn\u0105\u0142 i rzek\u0142 do niego: \u00abEffatha\u00bb, to znaczy: Otw\u00f3rz si\u0119! Zaraz otworzy\u0142y si\u0119 jego uszy, wi\u0119zy j\u0119zyka si\u0119 rozwi\u0105za\u0142y i m\u00f3g\u0142 prawid\u0142owo m\u00f3wi\u0107. [Jezus] przykaza\u0142 im, \u017ceby nikomu nie m\u00f3wili. Lecz im bardziej przykazywa\u0142, tym gorliwiej to rozg\u0142aszali. I pe\u0142ni zdumienia m\u00f3wili: \u00abDobrze uczyni\u0142 wszystko. Nawet g\u0142uchym s\u0142uch przywraca i niemym mow\u0119\u00bb. \u00abPrzyprowadzili Mu g\u0142uchoniemego i prosili Go, \u017ceby po\u0142o\u017cy\u0142 na niego r\u0119k\u0119\u00bb Dzisiaj, liturgia prowadzi nas do rozwa\u017cania o uzdrowieniu cz\u0142owieka, kt\u00f3ry by\u0142 \u00abg\u0142uchoniemy\u00bb (Mk 7,32). Jak w wielu przypadkach cudom Pana towarzysz\u0105 gesty. Ojcowie Ko\u015bcio\u0142a widz\u0105 w tym fakcie wyra\u017any po\u015brednicz\u0105cy udzia\u0142 Cz\u0142owiecze\u0144stwa Chrystusa w jego cudach. Jest to…<\/p>\n