Tekst Ewangelii (\u0141k\u00a05,1-11):\u00a0Pewnego razu – gdy t\u0142um cisn\u0105\u0142 si\u0119 do Niego aby s\u0142ucha\u0107 s\u0142owa Bo\u017cego, a On sta\u0142 nad jeziorem Genezaret – zobaczy\u0142 dwie \u0142odzie, stoj\u0105ce przy brzegu; rybacy za\u015b wyszli z nich i p\u0142ukali sieci. Wszed\u0142szy do jednej \u0142odzi, kt\u00f3ra nale\u017ca\u0142a do Szymona, poprosi\u0142 go, \u017ceby nieco odbi\u0142 od brzegu. Potem usiad\u0142 i z \u0142odzi naucza\u0142 t\u0142umy. Gdy przesta\u0142 m\u00f3wi\u0107, rzek\u0142 do Szymona: \u00abWyp\u0142y\u0144 na g\u0142\u0119bi\u0119 i zarzu\u0107cie sieci na po\u0142\u00f3w!\u00bb. A Szymon odpowiedzia\u0142: \u00abMistrzu, ca\u0142\u0105 noc pracowali\u015bmy i nice\u015bmy nie u\u0142owili. Lecz na Twoje s\u0142owo zarzuc\u0119 sieci\u00bb. Skoro to uczynili, zagarn\u0119li tak wielkie mn\u00f3stwo ryb, \u017ce sieci ich zaczyna\u0142y si\u0119 rwa\u0107. Skin\u0119li wi\u0119c na wsp\u00f3lnik\u00f3w w drugiej \u0142odzi, \u017ceby im przyszli z pomoc\u0105. Ci podp\u0142yn\u0119li; i nape\u0142nili obie \u0142odzie, tak \u017ce si\u0119 prawie zanurza\u0142y.<\/p>\n
Widz\u0105c to Szymon Piotr przypad\u0142 Jezusowi do kolan i rzek\u0142: \u00abOdejd\u017a ode mnie, Panie, bo jestem cz\u0142owiek grzeszny\u00bb. I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawi\u0142 po\u0142\u00f3w ryb, jakiego dokonali; jak r\u00f3wnie\u017c Jakuba i Jana, syn\u00f3w Zebedeusza, kt\u00f3rzy byli wsp\u00f3lnikami Szymona. Lecz Jezus rzek\u0142 do Szymona: \u00abNie b\u00f3j si\u0119, odt\u0105d ludzi b\u0119dziesz \u0142owi\u0142\u00bb. I przyci\u0105gn\u0105wszy \u0142odzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.<\/p>\n
\u00abNa Twoje s\u0142owo zarzuc\u0119 sieci\u00bb<\/p>\n
Ewangelia przedstawia nam prosty i zarazem g\u0142\u0119boki dialog mi\u0119dzy Panem Jezusem i Szymonem Piotrem. Dialog ten m\u00f3g\u0142by by\u0107 tak\u017ce naszym dialogiem: po\u015br\u00f3d burzliwych w\u00f3d tego \u015bwiata wysilamy si\u0119, by p\u0142yn\u0105c pod pr\u0105d szuka\u0107 dobrego po\u0142owu g\u0142oszeniem Ewangelii, by uzyska\u0107 owocn\u0105 odpowied\u017a…<\/p>\n
I to w\u0142a\u015bnie wtedy nieub\u0142aganie dopada nas twarda rzeczywisto\u015b\u0107; nie starcza nam si\u0142. Potrzeba nam czego\u015b wi\u0119cej, ufno\u015bci w S\u0142owo Tego, kt\u00f3ry obieca\u0142 nam, \u017ce nigdy nie zostawi nas samych. \u00abMistrzu, ca\u0142\u0105 noc pracowali\u015bmy i nice\u015bmy nie u\u0142owili. Lecz na Twoje s\u0142owo zarzuc\u0119 sieci\u00bb (\u0141k 5,5). To zdanie Piotra mo\u017cemy rozumie\u0107 tak\u017ce w kontek\u015bcie s\u0142\u00f3w Maryi podczas wesela w Kanie: \u00abZr\u00f3bcie wszystko, cokolwiek wam powie\u00bb (J 2,5). Efekty naszej pracy wype\u0142niaj\u0105 si\u0119 jedynie dzi\u0119ki woli Pana.<\/p>\n
Mimo tego, \u017ce jeste\u015bmy grzesznikami: \u00abOdejd\u017a ode mnie, Panie, bo jestem cz\u0142owiek grzeszny\u00bb (\u0141k 5,8). \u015awi\u0119ty Ireneusz z Lyonu odkrywa pewien pedagogiczny aspekt grzechu: ten, kto jest \u015bwiadomy swojej grzesznej natury, jest tak\u017ce w stanie uzna\u0107 swoj\u0105 kondycj\u0119 stworzenia. A dzi\u0119ki tej \u015bwiadomo\u015bci mo\u017cemy stan\u0105\u0107 przed Bogiem Stw\u00f3rc\u0105, kt\u00f3ry nas przekracza.<\/p>\n
Jedynie ten, kto tak jak Piotr, potrafi uzna\u0107 swoje ograniczenie, jest w stanie uzna\u0107, \u017ce owoce jego apostolskiej pracy nie zale\u017c\u0105 od niego, lecz od Tego, kt\u00f3ry pos\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 nim jak narz\u0119dziem. Pan wezwa\u0142 Aposto\u0142\u00f3w, aby zostali rybakami ludzi. Lecz tym prawdziwym rybakiem jest On sam, a dobry ucze\u0144 mo\u017ce by\u0107 najwy\u017cej sieci\u0105, kt\u00f3ra zbiera po\u0142\u00f3w. A ta sie\u0107 jest skuteczna, je\u015bli dzia\u0142a tak jak Aposto\u0142owie: porzucaj\u0105 wszystko, aby i\u015b\u0107 za Panem (cf. \u0141k 5,11).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Tekst Ewangelii (\u0141k\u00a05,1-11):\u00a0Pewnego razu – gdy t\u0142um cisn\u0105\u0142 si\u0119 do Niego aby s\u0142ucha\u0107 s\u0142owa Bo\u017cego, a On sta\u0142 nad jeziorem Genezaret – zobaczy\u0142 dwie \u0142odzie, stoj\u0105ce przy brzegu; rybacy za\u015b wyszli z nich i p\u0142ukali sieci. Wszed\u0142szy do jednej \u0142odzi, kt\u00f3ra nale\u017ca\u0142a do Szymona, poprosi\u0142 go, \u017ceby nieco odbi\u0142 od brzegu. Potem usiad\u0142 i z \u0142odzi naucza\u0142 t\u0142umy. Gdy przesta\u0142 m\u00f3wi\u0107, rzek\u0142 do Szymona: \u00abWyp\u0142y\u0144 na g\u0142\u0119bi\u0119 i zarzu\u0107cie sieci na po\u0142\u00f3w!\u00bb. A Szymon odpowiedzia\u0142: \u00abMistrzu, ca\u0142\u0105 noc pracowali\u015bmy i nice\u015bmy nie u\u0142owili. Lecz na Twoje s\u0142owo zarzuc\u0119 sieci\u00bb. Skoro to uczynili, zagarn\u0119li tak wielkie mn\u00f3stwo ryb, \u017ce sieci ich zaczyna\u0142y si\u0119 rwa\u0107. Skin\u0119li wi\u0119c na wsp\u00f3lnik\u00f3w w drugiej \u0142odzi, \u017ceby im przyszli z pomoc\u0105. Ci podp\u0142yn\u0119li; i nape\u0142nili obie \u0142odzie, tak \u017ce si\u0119 prawie zanurza\u0142y. Widz\u0105c to Szymon Piotr przypad\u0142 Jezusowi do kolan i rzek\u0142: \u00abOdejd\u017a ode mnie, Panie, bo jestem cz\u0142owiek grzeszny\u00bb. I jego bowiem, i wszystkich jego…<\/p>\n