Tekst Ewangelii (J\u00a020,19-31):\u00a0Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi by\u0142y zamkni\u0119te z obawy przed \u017bydami, przyszed\u0142 Jezus, stan\u0105\u0142 po\u015brodku i rzek\u0142 do nich: \u00abPok\u00f3j wam!\u00bb. A to powiedziawszy, pokaza\u0142 im r\u0119ce i bok. Uradowali si\u0119 zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzek\u0142 do nich: \u00abPok\u00f3j wam! Jak Ojciec Mnie pos\u0142a\u0142, tak i Ja was posy\u0142am\u00bb. Po tych s\u0142owach tchn\u0105\u0142 na nich i powiedzia\u0142 im: \u00abWe\u017amijcie Ducha \u015awi\u0119tego! Kt\u00f3rym odpu\u015bcicie grzechy, s\u0105 im odpuszczone, a kt\u00f3rym zatrzymacie, s\u0105 im zatrzymane\u00bb.<\/p>\n
Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie by\u0142 razem z nimi, kiedy przyszed\u0142 Jezus. Inni wi\u0119c uczniowie m\u00f3wili do niego: \u00abWidzieli\u015bmy Pana!\u00bb Ale on rzek\u0142 do nich: \u00abJe\u017celi na r\u0119kach Jego nie zobacz\u0119 \u015bladu gwo\u017adzi i nie w\u0142o\u017c\u0119 palca mego w miejsce gwo\u017adzi, i nie w\u0142o\u017c\u0119 r\u0119ki mojej do boku Jego, nie uwierz\u0119\u00bb.<\/p>\n
A po o\u015bmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewn\u0105trz [domu] i Tomasz z nimi, Jezus przyszed\u0142 mimo drzwi zamkni\u0119tych, stan\u0105\u0142 po\u015brodku i rzek\u0142: \u00abPok\u00f3j wam!\u00bb Nast\u0119pnie rzek\u0142 do Tomasza: \u00abPodnie\u015b tutaj sw\u00f3j palec i zobacz moje r\u0119ce. Podnie\u015b r\u0119k\u0119 i w\u0142\u00f3\u017c [j\u0105] do mego boku, i nie b\u0105d\u017a niedowiarkiem, lecz wierz\u0105cym!\u00bb Tomasz Mu odpowiedzia\u0142: \u00abPan m\u00f3j i B\u00f3g m\u00f3j!\u00bb Powiedzia\u0142 mu Jezus: \u00abUwierzy\u0142e\u015b dlatego, poniewa\u017c Mnie ujrza\u0142e\u015b? B\u0142ogos\u0142awieni, kt\u00f3rzy nie widzieli, a uwierzyli\u00bb.<\/p>\n
I wiele innych znak\u00f3w, kt\u00f3rych nie zapisano w tej ksi\u0105\u017cce, uczyni\u0142 Jezus wobec uczni\u00f3w. Te za\u015b zapisano, aby\u015bcie wierzyli, \u017ce Jezus jest Mesjaszem, Synem Bo\u017cym, i aby\u015bcie wierz\u0105c mieli \u017cycie w imi\u0119 Jego.<\/p>\n
Miej mi\u0142osierdzie dla nas i \u015bwiata ca\u0142ego<\/p>\n
Dzisiejsza Niedziela ma wiele w\u0105tk\u00f3w nakre\u015blonych przez liturgi\u0119. Przez pierwsze wieki chrze\u015bcija\u0144stwa nazywano t\u0119 niedziel\u0119 \u201eBia\u0142\u0105”, a to z racji bia\u0142ych szat jakie nosili nowo ochrzczeni podczas Wigilii Paschalnej. Ko\u0144czy\u0142 si\u0119 dla nich \u201ebia\u0142y tydzie\u0144”, czas uroczysty, a rozpoczyna\u0142a szara rzeczywisto\u015b\u0107, w kt\u00f3rej trzeba by\u0142o uczy\u0107 si\u0119 m\u00f3wi\u0107 Chrystusowi Panu – \u201ewierz\u0119”, a szatanowi – \u201ewyrzekam si\u0119”. Czyli sprawdza\u0107 na co dzie\u0144 to, co si\u0119 powiedzia\u0142o podczas przedchrzcielnego egzaminu.<\/p>\n
Jaki wniosek z tego mamy wysnu\u0107 my, dawno ochrzczeni i nie nosz\u0105cy ju\u017c bia\u0142ej szaty? Chyba taki, \u017ce o wiar\u0119 trzeba dba\u0107 jak o wzrost niemowl\u0119cia, karmi\u0107 j\u0105 S\u0142owem Bo\u017cym i Cia\u0142em Pa\u0144skim.<\/p>\n
Do dzi\u015b niedziela dzisiejsza nosi r\u00f3wnie\u017c nazw\u0119 – \u201ePrzewodniej”. Przewo\u00addzi bowiem wszystkim powielkanocnym niedzielom jako dzie\u0144 niezwykle wa\u017cny, tak jak i Chrystus przewodzi nam w wierze. Wniosek w tym miejscu sam si\u0119 nasuwa – nie straci\u0107 z oczu Chrystusa, kt\u00f3ry zawsze jest naszym przewodnikiem. Dobrze wi\u0119c b\u0119dzie dzi\u015b szczeg\u00f3lnie modli\u0107 si\u0119 o rozpoz\u00adnanie drogi, trafno\u015b\u0107 wyboru. Dobrze utwierdzi\u0107 si\u0119 w przekonaniu, \u017ce On wszystkim kieruje i we wszystkim przewodzi.<\/p>\n
Niedziel\u0119 dzisiejsz\u0105 mo\u017cna by nazwa\u0107 w jakim\u015b sensie \u201edniem dotkni\u0119cia”. Jezus k\u0142adzie sw\u0105 r\u0119k\u0119 na oddaj\u0105cym Mu ho\u0142d uczniu i wyzwala go z l\u0119ku. M\u00f3wi do niego: \u201ePrzesta\u0144 si\u0119 l\u0119ka\u0107!” Jezus wskazuje na siebie jako na \u017ar\u00f3d\u0142o wyzwolenia, w Nim znajduje sens i dope\u0142nienie wszelki ucisk i wytrwa\u0142o\u015b\u0107, o kt\u00f3rych m\u00f3wi \u015bw. Jan. To Jezusowe dotkni\u0119cie daje cudown\u0105 moc i pewno\u015b\u0107, \u017ce jest On z nami we wszystkich do\u015bwiadczeniach \u017cycia. Sam bowiem przeszed\u0142 ze \u015bmierci do \u017cycia i posiada, jako \u017cyj\u0105cy, klucze \u015bmierci i Otch\u0142ani. Do takich natchnionych wniosk\u00f3w doszed\u0142 \u015bw. Jan podczas swego internowania na wyspie Patmos przekazuj\u0105c je wszystkim pokoleniom chrze\u015bcijan. Bo to dotkni\u0119cie i towarzysz\u0105ce mu s\u0142owa: \u201ePrze\u00adsta\u0144 si\u0119 l\u0119ka\u0107” powtarza zmartwychwsta\u0142y Pan nie tylko chrze\u015bcijanom w pierwszych wiekach w dalekiej Jerozolimie i Malej Azji. ale r\u00f3wnie\u017c dzi\u015b czyni to wobec wierz\u0105cych na ca\u0142ym \u015bwiecie. To po\u0142o\u017cenie r\u0119ki jest r\u00f3wnie\u017c gestem wskazuj\u0105cym na wybranie, powo\u0142anie i przeznaczenie do okre\u015blonych zada\u0144 stawianych przez Jezusa. Zada\u0144 ucznia Pa\u0144skiego w\u015br\u00f3d trud\u00f3w i prze\u015bladowa\u0144. Ten gest dotkni\u0119cia, wybrania, powo\u0142ania, tak wiele dla nas znaczy. W\u0142a\u015bnie dzi\u015b, jest tak potrzebny , gdy zalewa nas mnogo\u015b\u0107 s\u0142\u00f3w, deklaracji, spotka\u0144, dyskusji i obietnic. Po\u015br\u00f3d naszego polskiego um\u0119czenia staje Jezus, k\u0142adzie na naszych sprawach swoj\u0105 r\u0119k\u0119 i m\u00f3wi: \u201ePrzesta\u0144 si\u0119 l\u0119ka\u0107! Jam jest Pierwszy i Ostatni, i \u017cyj\u0105cy.” Popatrzmy r\u00f3wnie\u017c na drugie dotkni\u0119cie, o kt\u00f3rym wspomina Ewangelia. Oto Tomasz, nieobecny podczas pierwszego spotkania ze Zmartwychwsta\u0142ym, ma okazj\u0119 namacalnego sprawdzenia, \u017ce Jezus \u017cyje. Do tego dotkni\u0119cia ran boku i r\u0105k zach\u0119ca sam Jezus, czyni\u0105c Tomaszowi ma\u0142y zaledwie wyrzut za zrodzone w jego sercu zw\u0105tpienie. Czy mo\u017cna na nowo ol\u015bni\u0107 rozczarowanego? Z pewno\u015bci\u0105 tak. Je\u015bli tylko uczciwie szuka prawdy i chce j\u0105 zna\u0107, jak Tomasz. Jest wi\u0119c co\u015b godnego na\u015bladowania w postawie Tomasza. Ta nieprzeparta ch\u0119\u0107 dotarcia do prawdy, walka ze zw\u0105tpieniem, niezatrzymywanie si\u0119 w p\u00f3\u0142 drogi. Dzi\u015b te\u017c to dla nas wa\u017cne, bo tylu u nas oboj\u0119tnych, kt\u00f3rzy nawet nie chc\u0105 wyci\u0105gn\u0105\u0107 swojej r\u0119ki w kierunku Chrystusa. Nie sta\u0107 ich na wysi\u0142ek, na pytanie o prawd\u0119. Pozostaj\u0105 na najni\u017cszym stopniu \u017cyciowych aspiracji.<\/p>\n
Od niedawna nazywa si\u0119 dzisiejsz\u0105 niedziel\u0119 \u201e\u015bwi\u0119tem Mi\u0142osierdzia”.\u00a0\u015awi\u0119to Mi\u0142osierdzia obchodzone jest w II Niedziel\u0119 Wielkanocn\u0105, zwan\u0105 obecnie Niedziel\u0105 Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego. Wpisa\u0142 je do kalendarza liturgicznego najpierw Franciszek kard. Macharski dla archidiecezji krakowskiej (1985), a potem niekt\u00f3rzy biskupi polscy w swoich diecezjach. Na pro\u015bb\u0119 Episkopatu Polski Ojciec \u015awi\u0119ty Jan Pawe\u0142 II w 1995 roku wprowadzi\u0142 to \u015bwi\u0119to dla wszystkich diecezji w Polsce. W dniu kanonizacji Siostry Faustyny 30 kwietnia 2000 roku Papie\u017c og\u0142osi\u0142 to \u015bwi\u0119to dla ca\u0142ego Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n
Inspiracj\u0105\u00a0 dla ustanowienia\u00a0 tego \u015bwi\u0119ta\u00a0 by\u0142o pragnienie\u00a0 Jezusa, kt\u00f3re przekaza\u0142a Siostra Faustyna. Pan Jezus powiedzia\u0142 do niej:\u00a0Pragn\u0119, a\u017ceby pierwsza niedziela po Wielkanocy by\u0142a \u015bwi\u0119tem Mi\u0142osierdzia\u00a0(Dz. 299).\u00a0Pragn\u0119, aby \u015bwi\u0119to Mi\u0142osierdzia, by\u0142o ucieczk\u0105 i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczeg\u00f3lnie dla biednych grzesznik\u00f3w. W dniu tym otwarte s\u0105 wn\u0119trzno\u015bci mi\u0142osierdzia Mego, wylewam ca\u0142e morze \u0142ask na dusze, kt\u00f3re si\u0119 zbli\u017c\u0105 do \u017ar\u00f3d\u0142a\u00a0 mi\u0142osierdzia\u00a0 Mojego.\u00a0Kt\u00f3ra dusza\u00a0 przyst\u0105pi\u00a0do\u00a0spowiedzi i Komunii \u015bwi\u0119tej, dost\u0105pi zupe\u0142nego odpuszczenia win i kar. W dniu tym otwarte s\u0105 wszystkie upusty Bo\u017ce, przez kt\u00f3re p\u0142yn\u0105 \u0142aski\u00a0(Dz. 699).<\/p>\n
W wielu objawieniach Pan Jezus okre\u015bli\u0142 nie tylko miejsce \u015bwi\u0119ta w kalendarzu liturgicznym Ko\u015bcio\u0142a, ale tak\u017ce motyw i cel jego ustanowienia, spos\u00f3b przygotowania i obchodzenia oraz wielkie obietnice. Najwi\u0119ksz\u0105 z nich jest \u0142aska \u201ezupe\u0142nego odpuszczenia win i kar\u201d zwi\u0105zana z Komuni\u0105 \u015bwi\u0119t\u0105 przyj\u0119t\u0105 w tym dniu po dobrze odprawionej spowiedzi (bez przywi\u0105zania do najmniejszego grzechu), w duchu nabo\u017ce\u0144stwa do Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego, czyli w postawie ufno\u015bci wobec Boga i czynnej mi\u0142o\u015bci bli\u017aniego.<\/p>\n