{"id":29952,"date":"2026-04-18T11:18:35","date_gmt":"2026-04-18T09:18:35","guid":{"rendered":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/?p=29952"},"modified":"2026-04-18T11:20:01","modified_gmt":"2026-04-18T09:20:01","slug":"3-niedziela-wielkanocna-2","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/?p=29952","title":{"rendered":"3 niedziela wielkanocna"},"content":{"rendered":"

Oto dwaj uczniowie Jezusa tego samego dnia, w pierwszy dzie\u0144 tygodnia, byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sze\u015b\u0107dziesi\u0105t stadi\u00f3w od Jerozolimy. Rozmawiali oni ze sob\u0105 o tym wszystkim, co si\u0119 wydarzy\u0142o. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sob\u0105, sam Jezus przybli\u017cy\u0142 si\u0119 i szed\u0142 z nimi. Lecz oczy ich by\u0142y niejako na uwi\u0119zi, tak \u017ce Go nie poznali. On za\u015b ich zapyta\u0142: \u201eC\u00f3\u017c to za rozmowy prowadzicie ze sob\u0105 w drodze?\u201d. Zatrzymali si\u0119 smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedzia\u0142 Mu: \u201eTy jeste\u015b chyba jedynym z przebywaj\u0105cych w Jerozolimie, kt\u00f3ry nie wie, co si\u0119 tam w tych dniach sta\u0142o\u201d. Zapyta\u0142 ich: \u201eC\u00f3\u017c takiego?\u201d. Odpowiedzieli Mu: \u201eTo, co si\u0119 sta\u0142o z Jezusem z Nazaretu, kt\u00f3ry by\u0142 prorokiem pot\u0119\u017cnym w czynie i s\u0142owie wobec Boga i ca\u0142ego ludu; jak arcykap\u0142ani i nasi przyw\u00f3dcy wydali Go na \u015bmier\u0107 i ukrzy\u017cowali. A my\u015bmy si\u0119 spodziewali, \u017ce w\u0142a\u015bnie On mia\u0142 wyzwoli\u0107 Izraela. Teraz za\u015b po tym wszystkim dzi\u015b ju\u017c trzeci dzie\u0144, jak si\u0119 to sta\u0142o. Co wi\u0119cej, niekt\u00f3re z naszych kobiet przerazi\u0142y nas: by\u0142y rano u grobu, a nie znalaz\u0142szy Jego cia\u0142a, wr\u00f3ci\u0142y i opowiedzia\u0142y, \u017ce mia\u0142y widzenie anio\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy zapewniaj\u0105, i\u017c On \u017cyje. Poszli niekt\u00f3rzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiada\u0142y, ale Jego nie widzieli\u201d. Na to On rzek\u0142 do nich: \u201eO, nierozumni, jak nieskore s\u0105 wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czy\u017c Mesjasz nie mia\u0142 tego cierpie\u0107, aby wej\u015b\u0107 do swojej chwa\u0142y?\u201d. I zaczynaj\u0105c od Moj\u017cesza poprzez wszystkich prorok\u00f3w wyk\u0142ada\u0142 im, co we wszystkich Pismach odnosi\u0142o si\u0119 do Niego. Tak przybli\u017cyli si\u0119 do wsi, do kt\u00f3rej zd\u0105\u017cali, a On okazywa\u0142, jakoby mia\u0142 i\u015b\u0107 dalej. Lecz przymusili Go, m\u00f3wi\u0105c: \u201eZosta\u0144 z nami, gdy\u017c ma si\u0119 ku wieczorowi i dzie\u0144 si\u0119 ju\u017c nachyli\u0142\u201d. Wszed\u0142 wi\u0119c, aby zosta\u0107 z nimi. Gdy zaj\u0105\u0142 z nimi miejsce u sto\u0142u, wzi\u0105\u0142 chleb, odm\u00f3wi\u0142 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, po\u0142ama\u0142 go i dawa\u0142 im, Wtedy otworzy\u0142y si\u0119 im oczy i poznali Go, lecz On znikn\u0105\u0142 im z oczu. I m\u00f3wili nawzajem do siebie: \u201eCzy serce nie pa\u0142a\u0142o w nas, kiedy rozmawia\u0142 z nami w drodze i Pisma nam wyja\u015bnia\u0142?\u201d. W tej samej godzinie wybrali si\u0119 i wr\u00f3cili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi, kt\u00f3rzy im oznajmili: \u201ePan rzeczywi\u015bcie zmartwychwsta\u0142 i ukaza\u0142 si\u0119 Szymonowi\u201d. Oni r\u00f3wnie\u017c opowiadali, co ich spotka\u0142o w drodze i jak Go poznali przy \u0142amaniu chleba (\u0141k 24,13\u201335).<\/span><\/span><\/p>\n

\u201eGdy oczy s\u0105 na uwi\u0119zi\u201d<\/span><\/span><\/strong><\/p>\n

Ewangelia pokazuje\u00a0nam co\u015b bardzo ludzkiego.\u00a0Dw\u00f3ch uczni\u00f3w idzie do Emaus.\u00a0 Tych dw\u00f3ch m\u0119\u017cczyzn ucieka. Kierunek ich drogi m\u00f3wi wszystko \u2013 oddalaj\u0105 si\u0119 od Jerozolimy, od miejsca kl\u0119ski, od wsp\u00f3lnoty, od grobu. Wierzyli, \u017ce Jezus odmieni wszystko, a teraz wszystko wygl\u0105da na pora\u017ck\u0119.<\/span><\/span><\/p>\n

Ich stopy poruszaj\u0105 si\u0119 szybciej ni\u017c serca. Maj\u0105 gotow\u0105 narracj\u0119: \u201eA my\u015bmy si\u0119 spodziewali\u2026\u201d. <\/span><\/span><\/p>\n

S\u0105 rozczarowani, zawiedzeni, pe\u0142ni niespe\u0142nionych nadziei. To zdanie \u2013 \u201eA my\u015bmy si\u0119 spodziewali\u201d \u2013 jest chyba najsmutniejszym wyznaniem w ca\u0142ej Ewangelii. Bo wyra\u017ca nie tylko zaw\u00f3d, ale rezygnacj\u0119 z dalszego oczekiwania. Oni nie m\u00f3wi\u0105: \u201ewci\u0105\u017c si\u0119 spodziewamy, cho\u0107 nie rozumiemy\u201d. Oni m\u00f3wi\u0105: \u201espodziewali\u015bmy si\u0119 \u2013 ju\u017c nie\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

I w\u0142a\u015bnie w t\u0119 ciemno\u015b\u0107 ich \u017cycia wchodzi Jezus. Idzie obok nich. Niestety, na tym etapie uczniowie Go nie rozpoznaj\u0105. <\/span><\/span><\/p>\n

Nie zjawia si\u0119 w blasku. Nie przerywa ich \u017calu gromkim \u201eOto Ja jestem!\u201d. Nie czyni spektakularnego znaku. Po prostu idzie obok. Pyta, s\u0142ucha, pozwala im wypowiedzie\u0107 ca\u0142y b\u00f3l, ca\u0142e rozczarowanie, ca\u0142\u0105 teologi\u0119, kt\u00f3ra run\u0119\u0142a w gruzach. Jezus zmartwychwsta\u0142y nie uniewa\u017cnia ich smutku \u2013 wchodzi w niego.<\/span><\/span><\/p>\n

Czy nie jest to najg\u0142\u0119bsza prawda o tym, jak B\u00f3g dzia\u0142a w naszym \u017cyciu? Kiedy pada nasze \u201espodziewali\u015bmy si\u0119\u201d , On nie czeka, a\u017c si\u0119 ogarniemy i wr\u00f3cimy do \u015bwi\u0105tyni. On wychodzi na drog\u0119 naszego odwrotu. <\/span><\/span><\/p>\n

I wtedy pada to mocne s\u0142owo: \u201eO nierozumni, dos\u0142ownie: \u201ebez-my\u015blni\u201d,jak nieskore s\u0105 wasze serca do wierzenia!\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

Jezus zarzuca im serce nieskore do wierzenia. Serce, kt\u00f3re jest powolne, oci\u0119\u017ca\u0142e, kt\u00f3re woli trzyma\u0107 si\u0119 swojej wersji wydarze\u0144 ni\u017c otworzy\u0107 si\u0119 na tajemnic\u0119.<\/span><\/span><\/p>\n

Bo problem uczni\u00f3w z Emaus nie polega\u0142 na braku informacji. Oni wiedzieli wszystko! Znali proroctwa, znali fakty: \u015bmier\u0107 Jezusa, pusty gr\u00f3b, \u015bwiadectwo kobiet o anio\u0142ach, relacj\u0119 Piotra. Mieli kompletny zestaw danych. A jednak ich oczy by\u0142y \u201ena uwi\u0119zi\u201d .<\/span><\/span><\/p>\n

Ile\u017c razy my sami jeste\u015bmy w takim stanie? Mamy ca\u0142\u0105 teologi\u0119, znamy katechizm, uczestniczymy w liturgii \u2013 a mimo to nasze oczy pozostaj\u0105 na uwi\u0119zi. Wi\u0119zi je nasze wyobra\u017cenie o tym, jak B\u00f3g\u00a0powinien\u00a0dzia\u0142a\u0107. Wi\u0119zi je nasze \u201espodziewali\u015bmy si\u0119, \u017ce\u2026\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

Zobaczmy, co robi Jezus. Nie m\u00f3wi: \u201eNo przecie\u017c tu jestem, otw\u00f3rzcie oczy!\u201d. Nie pokazuje ran. Zamiast tego \u2013 wyja\u015bnia Pisma. Rozpala ich serca s\u0142owem, zanim jeszcze pozwoli im si\u0119 rozpozna\u0107.<\/span><\/span><\/p>\n

To jest kluczowe: Zmartwychwsta\u0142y nie zaczyna od dowod\u00f3w. Nie daje si\u0119 sfotografowa\u0107 ani nagra\u0107. On zaczyna od nadania sensu temu, co prze\u017cyli. <\/span><\/span><\/p>\n

Uczniowie w Emaus do\u015bwiadczaj\u0105 w\u0142a\u015bnie tego przewrotu. Ich my\u015bli o kl\u0119sce zostaj\u0105 rozbite przez obecno\u015b\u0107 Jezusa. <\/span><\/span><\/p>\n

I wreszcie przychodzi moment kulminacyjny: \u201eGdy zaj\u0105\u0142 z nimi miejsce u sto\u0142u, wzi\u0105\u0142 chleb, odm\u00f3wi\u0142 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo, po\u0142ama\u0142 go i dawa\u0142 im. Wtedy oczy im si\u0119 otworzy\u0142y i poznali Go\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

Gest, kt\u00f3ry wcze\u015bniej wykonywa\u0142 w Wieczerniku. Gest, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 centrum chrze\u015bcija\u0144skiego kultu. Eucharystia. \u0141amanie chleba. Tam, gdzie wcze\u015bniej by\u0142o s\u0142owo wyja\u015bniaj\u0105ce, teraz pojawia si\u0119 cia\u0142o wydane. I w\u0142a\u015bnie wtedy oczy przestaj\u0105 by\u0107 na uwi\u0119zi.<\/span><\/span><\/p>\n

A On \u2013 natychmiast znika.<\/span><\/span><\/p>\n

Czy to nie zastanawiaj\u0105ce? W momencie rozpoznania Jezus staje si\u0119 niewidzialny. Jakby chcia\u0142 im powiedzie\u0107: \u201eTeraz ju\u017c nie potrzebujecie mojej fizycznej obecno\u015bci. Teraz macie znak. Teraz macie wsp\u00f3lnot\u0119. Teraz macie siebie nawzajem. A przede wszystkim \u2013 teraz macie p\u0142on\u0105ce serca i otwarte oczy\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n

I co robi\u0105 uczniowie? W tej samej godzinie wracaj\u0105. Sze\u015b\u0107dziesi\u0105t stadi\u00f3w w ciemno\u015bci. Kilka godzin drogi. Nie czekaj\u0105 do rana. Nie m\u00f3wi\u0105: \u201ejutro si\u0119 zastanowimy\u201d. Wracaj\u0105 natychmiast. Kierunek ich drogi si\u0119 odwraca \u2013 z ucieczki od wsp\u00f3lnoty staje si\u0119 powrotem do niej.<\/span><\/span><\/p>\n

To jest owoc spotkania ze Zmartwychwsta\u0142ym: odwr\u00f3cenie kierunku \u017cycia. Nie chodzi o to, \u017ce odt\u0105d wszystko b\u0119dzie jasne i proste. Oni wci\u0105\u017c nie rozumiej\u0105 wszystkiego. Ale wiedz\u0105 ju\u017c, \u017ce ich serce mo\u017ce p\u0142on\u0105\u0107. \u017be ich oczy mog\u0105 widzie\u0107. I \u017ce nie s\u0105 sami na drodze.<\/span><\/span><\/p>\n

Ta Ewangelia jest o nas. O naszych niedzielnych Eucharystiach, w kt\u00f3rych s\u0142uchamy s\u0142owa i \u0142amiemy chleb. O naszych \u201edrogach do Emaus\u201d \u2013 sytuacjach, w kt\u00f3rych wydaje si\u0119 nam, \u017ce B\u00f3g przegra\u0142, a nasza nadzieja by\u0142a z\u0142udzeniem.<\/span><\/span><\/p>\n

Pytanie brzmi: czy pozwolimy, by Nieznajomy W\u0119drowiec przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do naszej w\u0119dr\u00f3wki? Czy zgodzimy si\u0119, by rozbi\u0142 nasz\u0105 zgrabn\u0105 narracj\u0119 o tym, co si\u0119 \u201epowinno\u201d wydarzy\u0107? Czy damy Mu szans\u0119 rozpali\u0107 nasze serca, zanim jeszcze wszystko zrozumiemy?<\/span><\/span><\/p>\n

I wreszcie \u2013 czy po rozpoznaniu Go przy \u0142amaniu chleba, wr\u00f3cimy do Jerozolimy?. Do miejsca, z kt\u00f3rego uciekli\u015bmy. <\/span><\/span><\/p>\n

Ka\u017cdy z nas ma swoj\u0105 histori\u0119 zawiedzionych nadziei. Ka\u017cdy nosi w sobie jakie\u015b \u201ea my\u015bmy si\u0119 spodziewali\u2026\u201d. Ale Zmartwychwsta\u0142y nie zostawia nas na drodze odwrotu. On idzie obok. Wyja\u015bnia Pisma. I czeka, a\u017c przy \u0142amaniu chleba otworz\u0105 si\u0119 nam oczy.<\/span><\/span><\/p>\n

I tak b\u0119dzie do ko\u0144ca naszych dni. Chrystus pozostanie w\u015br\u00f3d nas obecny w spos\u00f3b niewidzialny. Jest to obecno\u015b\u0107 jak najbardziej realna. Na tej obecno\u015bci mo\u017cemy budowa\u0107 nadziej\u0119, kt\u00f3ra nape\u0142nia nasze \u017cycie rado\u015bci\u0105 i sensem, nawet wtedy, gdy nasze ziemskie nadzieje rozsypuj\u0105 si\u0119 w gruzy.<\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Oto dwaj uczniowie Jezusa tego samego dnia, w pierwszy dzie\u0144 tygodnia, byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sze\u015b\u0107dziesi\u0105t stadi\u00f3w od Jerozolimy. Rozmawiali oni ze sob\u0105 o tym wszystkim, co si\u0119 wydarzy\u0142o. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali ze sob\u0105, sam Jezus przybli\u017cy\u0142 si\u0119 i szed\u0142 z nimi. Lecz oczy ich by\u0142y niejako na uwi\u0119zi, tak \u017ce Go nie poznali. On za\u015b ich zapyta\u0142: \u201eC\u00f3\u017c to za rozmowy prowadzicie ze sob\u0105 w drodze?\u201d. Zatrzymali si\u0119 smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedzia\u0142 Mu: \u201eTy jeste\u015b chyba jedynym z przebywaj\u0105cych w Jerozolimie, kt\u00f3ry nie wie, co si\u0119 tam w tych dniach sta\u0142o\u201d. Zapyta\u0142 ich: \u201eC\u00f3\u017c takiego?\u201d. Odpowiedzieli Mu: \u201eTo, co si\u0119 sta\u0142o z Jezusem z Nazaretu, kt\u00f3ry by\u0142 prorokiem pot\u0119\u017cnym w czynie i s\u0142owie wobec Boga i ca\u0142ego ludu; jak arcykap\u0142ani i nasi przyw\u00f3dcy wydali Go na \u015bmier\u0107 i ukrzy\u017cowali. A my\u015bmy si\u0119 spodziewali, \u017ce w\u0142a\u015bnie On mia\u0142 wyzwoli\u0107 Izraela.…<\/p>\n

Czytaj dalej<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":{"0":"post-29952","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-artykuly"},"brizy_media":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/29952","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=29952"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/29952\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":29953,"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/29952\/revisions\/29953"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=29952"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=29952"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/www.franciszek-walcz.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=29952"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}