Cz\u0119sto narzekamy, \u017ce B\u00f3g nas nie rozumie, \u017ce prawo Bo\u017ce jest twarde i\u00a0bezwzgl\u0119dne, a\u00a0wymagania nie na mo\u017cliwo\u015bci cz\u0142owieka. Czy jest w\u00a0tym jaka\u015b racja? Czy B\u00f3g rzeczywi\u015bcie nie liczy si\u0119 z\u00a0naszymi s\u0142abo\u015bciami, z\u00a0grzeszno\u015bci\u0105?. Zamknijmy oczy i\u00a0spr\u00f3bujmy w wyobra\u017ani zobaczy\u0107 taki obraz:<\/p>\n
Z boku widzimy posta\u0107 starca, kt\u00f3ry wygl\u0105da powrotu ukochanego syna \u2013 wci\u0105\u017c ukochanego, mimo \u017ce trwoni rodzinny maj\u0105tek. Ojciec czeka ca\u0142ymi latami i\u00a0nie traci nadziei, \u017ce go ujrzy, \u017ce spojrzy na lini\u0119 horyzontu i\u00a0zobaczy jego sylwetk\u0119. Pewnego ranka widzi zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 posta\u0107, w\u00a0kt\u00f3rej rozpoznaje w\u0142asne dziecko. Wybiega przed dom i\u00a0wyci\u0105ga r\u0119ce w jego kierunku. W\u00a0jednym momencie zdaje si\u0119 zapomina\u0107 o\u00a0wyrz\u0105dzonych mu przykro\u015bciach, o\u00a0zawiedzionym zaufaniu. Dla niego liczy si\u0119 tylko to, \u017ce dziecko zn\u00f3w jest przy nim, \u017ce je odzyska\u0142. Syn zatapia si\u0119 w\u00a0ramionach ojca i\u00a0opowiada, jak uleg\u0142 pokusom \u015bwiata, jak po zachwycie, po zach\u0142y\u015bni\u0119ciu si\u0119 wolno\u015bci\u0105 zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce kl\u0119czy nad korytem i\u00a0moczy usta w\u00a0\u015bwi\u0144skim \u017carciu; jak si\u0119 zmobilizowa\u0142 i\u00a0mimo wstydu zdecydowa\u0142 si\u0119 na powr\u00f3t do domu.<\/p>\n
Sytuacja na film\u2026 Z\u00a0pewno\u015bci\u0105 jednak nie po to znalaz\u0142a si\u0119 ona w\u00a0Pi\u015bmie \u015awi\u0119tym, by pisa\u0107 na jej podstawie scenariusze. Je\u017celi tam jest, to po to, by nam powiedzie\u0107 co\u015b o\u00a0Bogu i o\u00a0nas samych. My\u015bli jest na pewno bardzo wiele. Proponuj\u0119 wam odkrycie dw\u00f3ch z\u00a0nich.<\/p>\n
Pierwsza mog\u0142aby brzmie\u0107 tak: B\u00f3g czeka na nas nie po to, by okrzycze\u0107, ale by przytuli\u0107. Ka\u017cdy nasz grzech jest jak spakowanie si\u0119 i\u00a0ucieczka z\u00a0domu. W\u00a0tym domu pozostaje ojciec, kt\u00f3ry czeka. Czeka nie po to, by pot\u0119pi\u0107 i\u00a0robi\u0107 wyrzuty, nie ma zamiaru rozlicza\u0107 z\u00a0powierzonego maj\u0105tku. Nie chce odes\u0142a\u0107 z\u00a0powrotem, ale czeka, by przyj\u0105\u0107 jak syna i\u00a0po raz kolejny obdarzy\u0107 zaufaniem, po raz kolejny da\u0107 schronienie. Takie jest Bo\u017ce mi\u0142osierdzie. B\u00f3g nie m\u00f3wi: mo\u017cesz wr\u00f3ci\u0107, pod warunkiem \u017ce\u2026 On czeka, a\u017c zechcesz podnie\u015b\u0107 g\u0142ow\u0119 znad koryta grzechu, a\u017c zrobisz kilka krok\u00f3w w\u00a0stron\u0119 domu i\u00a0powiesz, \u017ce znowu chcesz by\u0107 blisko niego. Wiemy o\u00a0tym. Wiele razy ka\u017cdy z\u00a0nas przekona\u0142 si\u0119, \u017ce tak jest w\u00a0miejscu spotkania z\u00a0mi\u0142osierdziem, w\u00a0konfesjonale, gdy po wyznaniu niewierno\u015bci i\u00a0b\u0142\u0119d\u00f3w us\u0142ysza\u0142 przebaczaj\u0105ce s\u0142owa: \u201eJa odpuszczam tobie grzechy\u201d, a\u00a0nie wyrzuty, \u017ce znowu przyszed\u0142, \u017ce ci\u0105gle wyznaje te same s\u0142abo\u015bci\u2026 Mamy \u015bwiadomo\u015b\u0107 ogromu tej Bo\u017cej mi\u0142o\u015bci, dobroci i\u00a0cierpliwo\u015bci. Wiemy, jak ma\u0142o potrzeba, by zn\u00f3w by\u0107 bez grzechu. A\u00a0jednak tak wielu trwa ca\u0142ymi miesi\u0105cami czy latami bez stanu \u0142aski, udaj\u0105, \u017ce im dobrze, i\u00a0nie znajduj\u0105 w\u00a0sobie odwagi, by przyzna\u0107 si\u0119, \u017ce przy stole Ojca jest lepiej ni\u017c nad korytem, \u017ce pope\u0142nili b\u0142\u0105d. Tak wielu czeka nie wiadomo na co, \u017cywi\u0105c si\u0119 pokarmem dla \u015bwi\u0144.<\/p>\n
I druga my\u015bl: B\u00f3g szanuje nasz\u0105 wolno\u015b\u0107. Zada\u0142em sobie pytanie: Czy ojciec z\u00a0tej przypowie\u015bci nie m\u00f3g\u0142 wyruszy\u0107 lub wys\u0142a\u0107 s\u0142ugi, chwyci\u0107 za kark i\u00a0przyprowadzi\u0107 syna do domu, zamkn\u0105\u0107 w\u00a0kom\u00f3rce i\u00a0poczeka\u0107, a\u017c dziecko zm\u0105drzeje?<\/p>\n
M\u00f3g\u0142 i\u00a0mia\u0142 mo\u017cliwo\u015bci, by tak post\u0105pi\u0107, a\u00a0jednak tego nie zrobi\u0142. Czeka\u0142. Tak samo post\u0119puje B\u00f3g. On widzi grzesznika i\u00a0czeka. A\u00a0przecie\u017c ma mo\u017cliwo\u015bci, by piorunem powali\u0107 ka\u017cdego, kto naruszy przykazania, by natychmiast grzesznik\u00f3w zamieni\u0107 w\u00a0s\u0142upy soli. Mo\u017ce to zrobi\u0107, bo jest Bogiem. Nie robi tego jednak i\u00a0nie zrobi, poniewa\u017c stworzy\u0142 nas wolnymi, a\u00a0wolno\u015b\u0107 jest naszym najcenniejszym przymiotem. To dzi\u0119ki wolno\u015bci mo\u017cemy wybiera\u0107 i\u00a0grzeszy\u0107, ale te\u017c dzi\u0119ki wolno\u015bci mo\u017cemy kocha\u0107. B\u00f3g nie odbierze nam wolno\u015bci i\u00a0nie zaprogramuje, by\u015bmy czynili tylko dobro. Nie zrobi tego, poniewa\u017c chce mie\u0107 przy sobie dzieci, a\u00a0nie wi\u0119\u017ani\u00f3w, chce us\u0142ysze\u0107 s\u0142owa: \u201ejestem przy Tobie, bo Ci\u0119 kocham\u201d, a\u00a0nie: \u201ejestem, bo mnie do tego zmusi\u0142e\u015b, bo mnie tak zaprogramowa\u0142e\u015b\u201d.<\/p>\n
Czy B\u00f3g rzeczywi\u015bcie nas nie rozumie? A\u00a0mo\u017ce to my nie staramy si\u0119 zrozumie\u0107 tego, co nam oferuje, co do nas m\u00f3wi? B\u00f3g naprawd\u0119 nie jest gro\u017anym s\u0119dzi\u0105 czekaj\u0105cym tylko na nasze potkni\u0119cia, by pot\u0119pi\u0107 i\u00a0sprowadzi\u0107 do parteru. On czeka na ka\u017cdego z\u00a0nas z\u00a0otwartymi ramionami, by da\u0107 kolejn\u0105 szans\u0119! Wykorzystaj czas Wielkiego Postu, by w\u00a0tych ramionach si\u0119 znale\u017a\u0107!<\/p>\n
ks. Damian W\u0105sek