Ile\u017c to razy, by troch\u0119 odpocz\u0105\u0107, powracamy do miejsc dobrze nam znanych, w kt\u00f3rych byli\u015bmy ju\u017c niejeden raz. I cho\u0107 znamy ka\u017cd\u0105 \u015bcie\u017cyn\u0119 i ka\u017cdy kamie\u0144, przy ka\u017cdym powrocie wci\u0105\u017c na nowo prze\u017cywamy t\u0119 sam\u0105 rado\u015b\u0107. Czujemy si\u0119 nieomal \u015bwi\u0105tecznie, bo wiemy, \u017ce wszystko zdaje si\u0119 czeka\u0107 na nas i jest tylko po to, by radowa\u0107 serce.<\/p>\n
Ka\u017cde \u015bwi\u0119to religijne jest czasem powrotu do jakiego\u015b podstawowego do\u015bwiadczenia zwi\u0105zanego z wiar\u0105. Mimo, i\u017c niejeden raz prze\u017cywali\u015bmy Wielkanoc, siadali\u015bmy do \u015bwi\u0105tecznego \u015bniadania, jedli\u015bmy te same potrawy – wci\u0105\u017c na nowo prze\u017cywamy tak\u0105 rado\u015b\u0107, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 rado\u015bci\u0105 pierwszego spotkania.<\/p>\n
Ju\u017c wiele razy malowali\u015bmy \u015bwi\u0105teczne pisanki, przygotowywali\u015bmy \u015bwi\u0105teczny koszyk, szli\u015bmy ze \u015bwi\u0119conk\u0105, widzieli\u015bmy zastawiony st\u00f3\u0142… A jednak co roku wszystko jest jakby po raz pierwszy. I droga do ko\u015bcio\u0142a, i Rezurekcja, i \u015bniadanie. Wszystko jest takie znane i zwyczajne, a mimo to – pierwsze i nowe. I o nic nie trzeba ju\u017c pyta\u0107, bo ka\u017cdy dobrze wie, \u017ce tu jest Pan.<\/p>\n
Do\u015bwiadczenia aposto\u0142\u00f3w, kt\u00f3rzy szykuj\u0105 \u0142odzie nad Morzem Tyberiadzkim, s\u0105 bardzo podobne. Wiele razy wyp\u0142ywali na po\u0142\u00f3w razem z Jezusem. Wiele razy karmili si\u0119 chlebem i rybami, kt\u00f3re On im dawa\u0142. I cho\u0107 dobrze pami\u0119taj\u0105 rado\u015b\u0107 tamtych wsp\u00f3lnych spotka\u0144 i g\u0142\u0119bokie prze\u017cycia dni sp\u0119dzonych z Mistrzem, ciesz\u0105 si\u0119 t\u0105 chwil\u0105 przy ognisku, jakby to wszystko dzia\u0142o si\u0119 po raz pierwszy: „\u017baden z uczni\u00f3w nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 zada\u0107 Mu pytania: \u00abKto Ty jeste\u015b?\u00bb, bo wiedzieli, \u017ce to jest Pan. A Jezus przyszed\u0142, wzi\u0105\u0142 chleb i poda\u0142 im, podobnie i ryb\u0119”.<\/p>\n
Za tymi prostymi gestami, kt\u00f3re nie potrzebuj\u0105 ani s\u0142\u00f3w, ani jakiegokolwiek t\u0142umaczenia, kryj\u0105 si\u0119 dni, miesi\u0105ce i lata, kt\u00f3re stworzy\u0142y mi\u0119dzy Jezusem i Jego uczniami siln\u0105 i g\u0142\u0119bok\u0105 wi\u0119\u017a, kt\u00f3ra przekracza granice codzienno\u015bci. Za prostymi gestami, kt\u00f3re ka\u017cdy z uczni\u00f3w z \u0142atwo\u015bci\u0105 m\u00f3g\u0142 rozpozna\u0107 i zrozumie\u0107, kryje si\u0119 tajemnica osobistego spotkania z Chrystusem: wezwanie, s\u0142uchanie s\u0142owa Bo\u017cego, przemiana \u017cycia i wreszcie rado\u015b\u0107, bo „Pan prawdziwie zmartwychwsta\u0142”!<\/p>\n
Niech ka\u017cda Ewangelia o zmartwychwstaniu b\u0119dzie dla nas zach\u0119t\u0105, by powraca\u0107 do s\u0142\u00f3w, gest\u00f3w i wydarze\u0144, kt\u00f3re przybli\u017ca\u0142y nas do Jezusa i pog\u0142\u0119bia\u0142y nasz\u0105 wiar\u0119. To w\u0142a\u015bnie w dniu zmartwychwstania wszystko na nowo si\u0119 wyja\u015bnia i na nowo nabiera znaczenia.<\/p>\n
Ks. DARIUSZ MADEJCZYK<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ile\u017c to razy, by troch\u0119 odpocz\u0105\u0107, powracamy do miejsc dobrze nam znanych, w kt\u00f3rych byli\u015bmy ju\u017c niejeden raz. I cho\u0107 znamy ka\u017cd\u0105 \u015bcie\u017cyn\u0119 i ka\u017cdy kamie\u0144, przy ka\u017cdym powrocie wci\u0105\u017c na nowo prze\u017cywamy t\u0119 sam\u0105 rado\u015b\u0107. Czujemy si\u0119 nieomal \u015bwi\u0105tecznie, bo wiemy, \u017ce wszystko zdaje si\u0119 czeka\u0107 na nas i jest tylko po to, by radowa\u0107 serce. Ka\u017cde \u015bwi\u0119to religijne jest czasem powrotu do jakiego\u015b podstawowego do\u015bwiadczenia zwi\u0105zanego z wiar\u0105. Mimo, i\u017c niejeden raz prze\u017cywali\u015bmy Wielkanoc, siadali\u015bmy do \u015bwi\u0105tecznego \u015bniadania, jedli\u015bmy te same potrawy – wci\u0105\u017c na nowo prze\u017cywamy tak\u0105 rado\u015b\u0107, kt\u00f3ra wydaje si\u0119 rado\u015bci\u0105 pierwszego spotkania. Ju\u017c wiele razy malowali\u015bmy \u015bwi\u0105teczne pisanki, przygotowywali\u015bmy \u015bwi\u0105teczny koszyk, szli\u015bmy ze \u015bwi\u0119conk\u0105, widzieli\u015bmy zastawiony st\u00f3\u0142… A jednak co roku wszystko jest jakby po raz pierwszy. I droga do ko\u015bcio\u0142a, i Rezurekcja, i \u015bniadanie. Wszystko jest takie znane i zwyczajne, a mimo to – pierwsze i nowe. I o nic nie trzeba ju\u017c pyta\u0107,…<\/p>\n