Doświadczeniem każdej drogi jest spotkanie się z czymś nieoczekiwanym i niezaplanowanym. W naszym życiu też spotykamy takie zdarzenia, których chcielibyśmy uniknąć. Niestety, one zostały wpisane w naszą codzienność. Każdy z nas na drodze swojego życia doświadcza cierpienia i bólu spowodowanego chorobą.
W doświadczeniu choroby człowiek spotyka się bezpośrednio ze złem i to nie w sposób abstrakcyjny, lecz bardzo konkretny. To zło dotyka go osobiście, on je przeżywa. W grę wchodzi tutaj nie tylko ciało, ale cały człowiek. Choroba przynosi ze sobą wstrząs całej równowagi istnienia człowieka. Dotychczasowe zdrowie zdawało się dawać równowagę i spokój. Choroba zabiera nam niezauważaną wcześniej wolność i zmusza do nowych relacji z otaczającym nas środowiskiem.
Choroba to wydarzenie, w którym z całą ostrością wyłania się jeden z największych znaków zapytania naszego czasu — pytanie o sens wszystkiego, a w końcu pytanie o Boga. Przeżywanie choroby to nieustanne szukanie odpowiedzi na te pytania. Wynika to z faktu, że tylko człowiek cierpi świadomie, zdaje sobie sprawę z rozmiarów swego zagrożenia i potrafi przewidywać przyszłość ujmując chorobę w kontekście całego życia.
Choroba ciała ma wpływ na całego człowieka.
Czy Kościół ma jakiś skuteczny lek na chorobę?
Odpowiedzią Chrystusa i Kościoła jest sakrament namaszczenia chorych. Najstarsza tradycja chrześcijańska ukazywała Jezusa jako wielkiego lekarza, który leczył ludzi z wielu chorób. Wystarczy wspomnieć, że na 32 cuda dokonane przez Jezusa, aż 25 to uzdrowienia chorych.
Uzdrawiający sakrament
Kościelna magia licząca na naiwność wiernych? Przecież posmarowanie olejem nie może w żaden sposób pomóc w chorobie. Tak może pojmować sakrament namaszczenia chorych człowiek niewierzący. Podobnie odczyta go osoba, która nie rozumie jego istoty. Wiara i zrozumienie stanowią klucz do doświadczenia mocy sakramentu chorych.
Najpierw trzeba uwierzyć i zrozumieć, że poprzez znaki sakramentalne działa sam Jezus. Na obecnym etapie historii zbawienia zmartwychwstały Chrystus przychodzi do ludzi chorych i cierpiących w znaku namaszczenia świętym olejem.
W ten sposób Jezus kontynuuje misję, którą rozpoczął podczas swojego ziemskiego życia. Ewangelie ukazują nam Jezusa, który wielką troską i miłością otaczał ludzi chorych. Wyrazem tejże troski i miłości jest ustanowiony przez Niego a ogłoszony w Liście św. Jakuba sakrament namaszczenia chorych.
Namaszczenie chorych jest sakramentem przywracającym zdrowie duszy i ciała. Trzeba jednak zaznaczyć, że ostateczne i całkowite uzdrowienie dokona się w niebie. Mówiąc o uzdrowieniu duszy i ciała, mamy na myśli zbawienie, czyli dar życia wiecznego w niebie. Dopiero tak łaska sakramentalna okaże się skuteczna w całej pełni. Stąd w przyjęciu tego sakramentu bardzo potrzebna jest wiara. Tę wiarę powinien wzbudzić chory, który przyjmuje sakrament oraz kapłan, który go udziela. Wprowadzenie teologiczno-pastoralne powie, że „chorego zbawi jego własna wiara i wiara Kościoła, który wpatruje się w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, skąd sakrament czerpie swoją skuteczność i równocześnie dostrzega przyszłe królestwo, którego zadatek otrzymuje w sakramentach”. Obecność Chrystusa oraz wiara Kościoła dają nam gwarancję skuteczności sakramentu namaszczenia chorych. Te dwa czynniki sprawiają, że namaszczenie jest sakramentem prawdziwego uzdrowienia.
Komu i kiedy udzielać sakramentu namaszczenia?
Najpierw trzeba bardzo mocno powiedzieć, że sakrament namaszczenia chorych nie jest sakramentem umierających.
Sakramentu namaszczenia chorych można udzielać wiele razy. Należy on do tak zwanych sakramentów powtarzalnych. Wprowadzenie teologiczno-pastoralne stwierdza, że namaszczenie może być powtarzane, jeśli chory po przyjęciu sakramentu wyzdrowiał i ponownie zachorował oraz w czasie trwania tej samej choroby, jeśli nastąpiło poważne pogorszenie stanu zdrowia.
Sakrament namaszczenia chorych ustanowił Chrystus, aby do końca czasów pozostać z ludźmi chorymi i wspierać ich w doświadczeniu cierpienia. Jezus pozostał w sposób sakramentalny, aby leczyć ludzkość z ich chorób i cierpień. Znakiem Jego obecności jest sakrament namaszczenia chorych.
KS. PROF. UAM DR HAB. DARIUSZ KWIATKOWSKI